حرفهائی به رنگ سکوت

واژه‌های طوفانی

2006-11-24T02:15:00.000+03:30

واژه‌هایی که سر بر خواهند آورد

چیزهایی از ما می‌دانند

که ما از آنها نمی‌دانیم

ما یک‌دم خدمه این ناوگانِ فراهم آمده

از واحدهای سرکش خواهیم شد

و به اندازه یک تندبار، دریا سالار آن

آن‌گاه باز دلِ دریا پذیرایش خواهد شد

و ما می‌مانیم

و تند آب‌های گِل‌آلودمان

و سیم‌های خاردارِ یخ‌زده‌مان

شاد کن جان من

2006-11-09T01:30:00.000+03:30

شاد کن جان من که غمگین است
رحم کن بر دلم که مسکین است

روز اول که دیدمت گفتم
آنکه روز من سیاه کند این است

گه گه یاد کن به دشنامم
سخن تلخ از تو شیرین است

بی‌رخ تو دین من همه کفر است
با رخ تو کفر من همه دین است

در اتوبوس و مترو با یار مهربان

2006-11-07T11:20:00.000+03:30

کلی حساب و کتاب کردم و دو دوتا چهارتا کردم ـ که البته خیلی هم به چهارتا نرسیدم ولی شما همان چهارتا فرض کنید ـ دیدم که برای تردد و رفتن به این‌ور و آن‌ور که معمولا با تاکسی و سواری انجام می‌دادم، کلی دارم هزینه می‌کنم و به عبارتی این مسئله در شرایطی که هستیم برایمان دارد سنگین آب می‌خورد

به این نتیجه رسیدم که این‌جوری نمی شود و باید کار دیگری کرد که بشود

پس از این به بعد برای حمل و نقل خودم از اتوبوس و مترو استفاده می کنم .مگر در موارد بسیار استثنائی و حیاتی و حساس !!! در ضمن پای پیاده هم می‌شود بعضی از مسیرها یا قسمتی از آنها را طی نمود، که در این هوای پائیزی پیاده‌روی کلی می‌چسبدو فاز می‌دهد؛ هم فاله و هم تماشا !ا

در عوض می‌توانم به جایش کتاب بخرم. یعنی تقریبا می‌شود هفته‌ای یکی دوتا کتاب! که قطعا از ماهی یکی دوتا کتاب که سهمیه سابق بود، بهتر است و آرام‌بخش‌تر !ا

برای استفاده از سرویس حمل و نقل عمومی باید زودتر از خانه بزنم بیرون و بیشتر زمان و مسافت را در نظر بگیرم. هر چند که به اصطلاح مسیرها کمی دورتر و کج و کوله می‌شود؛ اما در عوضش چندتا حسن دارد: اول اینکه در وسیله های عمومی چندتا آدم می بینم واز این آدم به‌دوری در می‌آیم . دوم در بطن جامعه قرار می‌گیرم. سوم از آخرین اخبار و رویدادها مطلع می‌شوم

همچنین در راستای جلوگیری از به هدر رفتن زمان، همان کتابها را در اتوبوس و مترو می‌خوانم. البته به شرطها و شروطها ! یعنی منوط به اینکه سعادت نصیب حالم شود و جا برای نشستن پیدا کنم

در ضمن هر چه‌قدر هم که عجله داشته باشم، عمرا اگر دنبال اتوبوس و مترو بدوم ! سنگین و رنگین می‌نشینم در ایستگاه و عینکم را در می‌آورم و کتابم را می‌خوانم

فقط بزرگترین اشکال این ماجرا سوای حمالی کتابها، این است که احتمالا یک روزی این کتابها (قبلی و جدید) پس از خوانده شدن باید در جایی شبیه به کتابخانه قرار بگیرند و اشکال عمده آن دقیقا همین‌جاست که کتابخانه فعلی ما در حال انفجار است

لاجرم باید از یک چیز دیگر بزنیم تا بتوانیم به جایش یک قفسه‌ای، کتابخانه‌ای، چندتا تیر و تخته‌ای تهیه کنیم ، که این کتابهای زبان بسته و مفلوک ما از کارتن‌خوابی و پلاس بودن رهایی یابند !ا

! کار جدید من

2006-11-03T09:28:00.000+03:30

این روزها سخت مشغولم

آرام و با حوصله

دارم افکارم را می بافم

تا سر و شکل پیدا کنند

یکی از رو، یکی از زیر

...

اما به رج دوم نرسیده

دوباره قاطی می کنم

هیچوقت بافتنم خوب نبوده

...

حالا هم دارم افکارم

تکه تکه به هم می‌دوزم

امیدورام از این یکی نتیجه بگیرم

هر چی باشه خیاطی‌ام از بافتنم

بهتره و آبرومندتر

...

فعلا تا اطلاع ثانوی مشغولم

کم حرفی

2006-11-01T06:21:00.000+03:30

نمی‌دانم ، می دانی چه حسی است

وقتی که کلی حرف برای زدن داری

اما دریغ از یه جفت گوش شنوا

از آن‌طرف هم تو یه جمع قرار بگیری

که حرفی برای زدن نداشته باشی

و ترجیح بدهی که صرفا شنونده باشی

بعد هم پشت سرت بگویند که

مثلا چرا اینقدر خودشو می‌گیره ؟

فکر می‌کنه که چه خبره ؟

و کلی انگ و برچسب دیگر

حالا بیا و درستش کن ...

زمانی برای دریدن ، زمانی برای دوختن

2006-10-31T07:37:00.000+03:30

برای هر چیز زمانی است و هر مطلبی را زیر آسمان وقتی است

وقتی برای ولادت و وقتی برای موت

وقتی برای غرس کردن و و قتی برای کندن مغروس

وقتی برای بیماری و وقتی برای شفا

وقتی برای ماتم و وقتی برای رقص

وقتی برای انهدام و وقتی برای بنا کردن

وقتی برای گریه و وقتی برای خنده

وقتی برای پراکندن سنگها و وقتی برای جمع کردن سنگها

وقتی برای کسب و وقتی برای خسر

وقتی برای نگاه داشتن و وقتی برای دور انداختن

وقتی برای دریدن و وقتی برای دوختن

وقتی برای سکوت و وقتی برای گفتن

وقتی برای محبت و وقتی برای نفرت

وقتی برای جنگ و وقتی برای صلح

کتاب مقدس : کتاب جامعه

آغاز ششمین سال

2006-10-26T03:05:00.000+03:30

با کلمات در جدال بودم تا بتوانم به بهترین و زیباترین نحو ممکن بکار گیرمشان برای بیان اینکه پنج سال از آغاز زندگی مشترک من و جواد گذشته و ششمین سال را شروع کردیم. می‌خو‌استم از خیلی چیزها بنویسم ... که به این سخن دانته رسیدم ، توصیفی بس دقیق است از عشق . از آنجایی که این‌روزها مرا حوصله تاختن در این باره نبود ؛ فرصت را غنیمت شمرده و همان را می نویسم

دانته ایتالیایی در کمدی الهی می‌گوید: آن‌گاه که انسان به عشق راستین اجازه ظهور می‌دهد، آن ساختارهای نهادینه پیشین نابود می‌شود و توازن هر چه درست و حقیقت می‌پنداشتیم، بر هم می‌خورد. جهان زمانی حقیقی است که انسان عشق را بشناسد.... پیش از آن زندگی می‌کنیم، با این خیال که عشق را می‌شناسیم، اما شهامتش را نداریم تا آن طور که هست، با آن روبرو شویم

عشق نیرویی وحشی است. اگر بکوشیم مهارش کنیم، نابودمان می‌کند. اگر بخواهیم اسیرش کنیم، ما را به بردگی می‌کشاند. اگر سعی کنیم آن را بفهمیم، در سر‌گشتگی و حیرانی بر جایمان می‌گذارد

این نیرو در جهان است تا به ما شادی ببخشد، تا ما را به خدا و به هم نزدیک‌تر کند: و اما باز، این طور که امروز عشق می‌ورزیم، برای هر دقیقه آرامش ، باید یک ساعت اضطراب بکشیم

احوال پرسی

2006-10-25T05:46:00.000+03:30

اینجا همه از من می پرسند

" حالت چطور است ؟"

اما کسی یک بار

از من نپرسید

... بالت

حراج رویا

2006-10-24T04:02:00.000+03:30

رویاهایم را تکه تکه کرده ام

وبه حراج می گذارم

رویاهایم را می فروشم

تا بتوانم به جایش

کابوس را قسطی بخرم

!!! فرزند بیشتر ، ساعات کاری کمتر

2006-10-22T03:36:00.000+03:30

فاجعه‌است ! چه بسا اگر حرفی نزند بر اثرات مهرورزی‌اش افزوده شود !ا

آخرین شاهکار و افاضه کلام احمدی‌نژاد ! احتمالا چون مدتی ملت هیچ سوژه‌ای نداشت، این سخنان محیر العقول را بر زبان رانده ! ا
لابد باید شتافت تا از قافله عقب نماند. قافله‌ای که فی البداهه در حال از بین رفتن و فنا شدن هستند
فرض کنید برای اینکه یک ساعت از ساعات کاری زنان کم شود: زنان باید نه ماه سختی بارداری را متحمل شوند که در بهترین حالت و مهربان‌ترین و انسان‌ترین مدیر و البته طبق قانون گمانم از ماه ششم یا هفتم می توانند به مدت شش ماه مرخصی بگیرند، که آن‌هم می شود تا دو سه ماه بعد از زایمان ! پس از آن هم به علت شاغل بودن مادر، یا مهد کودک‌ها پذیرای بچه خواهند بود یا مادر بزرگ و ...سپرده خواهند شد

اوه ! حالا هم کو تا این بچه بزرگ شود ... خلاصه دردسرش اینقدری هست که به یک ساعت کمتر کار کردن نیارزد !! وانگهی کدام کارفرما و مدیری حاضر است که شخصی را استخدام کند که قرار است کمتر کار کند ولی حقوق کامل بگیرد و از آن‌طرف هم هر روز خدا برنامه داشته باشد ... امروز بچه مریض شد ... امروز وقت واکسیناسیون داشت و الخ

ما که خیلی از کارها را به حمد الله به صرف متاهل بودن از کف دادیم دیگر چه برسد به اینکه بچه هم داشته باشیم ! هر چند که یکی دو جا که رفتم همان اولش حساب کتاب کردند و گفتند که خب اول بگو که چند ساله ازدواج کردی ؟ بچه که نداری ؟ ... یک وقت به سرت نزند که بچه داربشی و حالا حالاها هوس مامان شدن را از سرت بیرون کن ! چون ما تابع این قانون نیستیم و یک شرکت خصوصی هستیم و ...ا

مصداق و مثال در این مورد زیاد است و انسان در می‌ماند در کار این بشر که واقعا کجا دارد می‌رود و چه می‌کند؟

چنانچه این کشور ظرفیت بالایی صد و بیست میلیون نفر جمعیت را دارد پس چرا با جمعیت هفتاد میلیونی ، این همه بیکار و فقیر و حاشیه‌نشین و معتاد و مرکز فساد و ... بیداد می‌کند؟

کاش ایشان که در همه امور نظر می‌دهند ، در این مورد هم از خودشان در و گهر ساطع می‌کردند، مادرانی که خسته از سر کار بر می‌گردند و در محل کاربا کلی آدم سر و کله زدند.از آن‌طرف در خانه هم کلی کار سرشان ریخته و ... چگونه با کودکان قد و نیم قد خود مهر ورزی کنند ؟

...

هنگامی که مادران شاغل حتی نمی‌توانند فرزندان خویش را تحت پوشش بیمه خود قرار دهند

: مرتبط

زنان بزایند که دوبچه کم است

طنز نوشته‌ای از رویا صدر

هی بزایین که ارتش بیست میلیونی درست کنیم

اقای رئیس جمهور به کجا چنین شتابان !ا

آقای رئیس جمهورجدی نمی فرمائید!ا

غنچه بوديم، قرار است بشكفيم

هولوکاست معکوس ايرانی

! سهام عدالت برای صد و بیست میلیون نفر

!!! به افتخار خودم

2006-10-20T04:07:00.000+03:30

پیرو این که از خوبی و خوشی احوال نمی‌دانم چه کنم ؟ این روزها پشت سر هم دسته گل به آب می‌دهم و به همین دلیل هم الان خونه‌مون شبیه یک باغ پر از گل شده !ا

البته بنا به یک سری مسائل امنیتی از ذکر کلیه دسته گلها - بخوانید خرابکاری - خودم معذورم ! ا

! من از هایبر نیت بدم می آید

بدین ترتیب ـ اگر گفتید به کدام ترنیب ؟ ـ من و جواد سانسی از این کامپیوتر استفاده می‌کنیم . در این هیچ مشکلی نیست ! اما مشکل آنجاست که این جانب بدون اطلاع قبلی از ما وقع ، به اصطلاح پشت کامپیوتر نشستم و تصمیم گرفتم که بالاخره یک کار نیمه تمام را به انجام برسانم و مشاهده کردم که دو صفحه فایر فاکس آن پائین روی تول‌بار خودنمائی می‌کنند . اما وقتی که کارم تمام شد در کمال خونسردی کامپیوتر را به جای اینکه هایبرنیت کنم ؛ خاموش کردم ! یعنی اینکه آن‌دو صفحه - به خیال خودم - پرید. اما فردایش فهمیدم که آن دوصفحه نتیجه سرچ پنج ساعته جواد بوده برای روزنامه ! که هر کدام از آنها هم حاوی سی تا تب و صفحه دیگر بوده ! به همن راحتی همه آنها را پراندم رفت پی کارش . بنده خدا جواد چیزی نگفت . فقط هر پنج دقیقه می گفت باید دوباره بشینم و کلی سرچ کنم. هیچی نگفت ها ! فقط نان استاپ و علی الاتصال و علی الدوام همین را تکرار می‌کرد. من مانده بودم و دنیایی شرمندگی !!ا

! ملالی نیست جز دوری شما

بعد از چند روز سر درد شدید، طبق معمول سر خود تصمیم گرفتم که یک مسکنی که تازه گرفته بودم را مصرف کنم تا بلکه این سر درد لعنتی ـ که خودم خوب می دونم از بی خوابی و فکر و خیال و عصبی شدنهای درونیه ـ کمی آرام گیرد.این نشان به آن نشان که من قبلا دوز بیست میلی همان قرص مسکن را استفاده می کردم و نا ثینگ هپن ! خلاقیت به خرج دادم و این دفعه دوز صد میلی ان را مصرف کردم ... چشمتان روز بد نبیند ! غیر از بیست ساعت خواب یکسره و تا یکی دو روز گیج و ویج زدن و شلنگ تخته انداختن در خانه ! دست و پایم نیز در خواب ناز تشریف داشتند یعنی کاملا بی حس شده بودند و تعادلم را در هنگام راه رفتن از دست داده بودم و البته تا دو سه روز بعدش هم کما کان خوابیده بودم ... الان هم تقریبا هوشم اومده سر جاش و ... البته من مقصر نیستم. تقصیر دکتر داروخانه است که داروی به این خفنی را بدون نسخه پزشک که سهله ! حتی از من نپرسید که برای کی و چی می خواهم ؟ فقط گفت به خانواده سلام برسونید ، پدر را خیلی وقته ندیدم ! من هم گفتم که مسافرتند. ... نه خدائیش تقصیر من چیه ؟ سر کلاس زبان بچه‌ها می گفتند که برای سر دردشان می‌خورند ... به گمانم یک راه جدید برای خودکشی پیدا کردم !!ا

! لینک باز می‌کنم، پس هستم

موقعی که یک سایتی یا وبلاگی یا حالا هر چیز دیگری را می خوانم ، هم‌زمان هر چی لینک دارد همان اول کار باز می‌کنم ؛ تا خیالم راحت باشد و نیازی نیست که حتی به اینترنت وصل باشم. حالا فرض کنید که مثلا هم‌زمان چند تا صفحه باز باشد و ... و صد البته موقعی که دارم آن صفحات را می‌خوانم ! نمی دانم که چی به چی است و کلا همه را با هم قاطی می‌کنم !!! اگر موضوع بیارزد که دوباره همه لینکهای مربوطه را به ترتیب باز می کنم و نه کیلوئی ! و گر نه هیچی !!! این هم یه شیرین کاری دیگر!!ا

ما بقی افتخارات بماند ...

... اگر کوچه‌های زندگیم بن بست نبود

2006-10-17T04:40:00.000+03:30

این مطلب را پارسال در یک حال و هوای خاصی نوشته بودم البته نه خاص‌تر از امسال ... یکی از دلایلی که این مطلب را دوست دارم به خاطر چت قبل و ایمیل بعد از نوشتن آن است ! اما از پارسال تا امسال خیلی چیزها فرق کرده ... یادش بخیر

**********

***

اگر نامه‌ام به نام تو آغاز می‌شد، اگر دفترم با یک اشاره تو باز می‌شد

اگر دستهایم با نفس تو گرم می‌شد، اگر دلم با لبخند تو نرم می‌شد

اگر پشت درهای بسته نبودم و اگر از روزگار خسته نبودم

باز می‌توانستم همسایه یاس باشم ، یا همبازی پروانه‌ای با احساس باشم

اگر دیوارهای سرد روبرویم قد نمی‌کشیدند، اگر بادهای ولگرد سیبهایم را از شاخه نمی‌چیدند

اگر آرزوهای ریز و درشتم پرپر نمی‌شد، اگر گوش فلک اینچنین کر نمی‌شد

اگر همه رودخانه ها آرام بودند، اگر زمین و زمان کمی رام بودند

اگر لباس فطرتم آلوده نیرنگ نمی‌شد و اگر دل دریائی‌ام سنگ نمی‌شد

باز می‌توانستم تا صبح با ستاره‌ها بیدار باشم، یا عاشقانه در حسرت دیدار باشم

اگر افتادن برگ را باور می‌کردم، اگر آمدن مرگ را باور می‌کردم

اگر از عشق غافل نمی‌شدم، اگر این همه عاقل نمی‌شدم

اگر تپش قلب تو را فراموش نمی‌کردم، اگر فانوسهای خاطره را خاموش نمی‌کردم

اگر با اتفاقی که افتاد نمی‌رفتم و اگر از یاد تو چون باد نمی‌رفتم

باز می‌توانستم با تو آغاز شوم، یا درون غنچه بمانم و راز شوم

اگر کوچه های زندگیم بن بست نبود، اگر دل ساده ام بت پرست نبود

اگر پیوسته سبزه ها و درختان را دعا می‌کردم، اگر نیمه شبها کمی تو را صدا می‌کردم

اگر این همه از همه جا بی‌خبر نمی‌شدم و اگر این همه بسته کاش و اما و اگر نمی‌شدم

باز می‌توانستم نام تو را بر زبان بیاورم ، یا لا اقل دستی به سوی آسمان بیاورم

چندتا لینک و حال گل

2006-10-15T04:52:00.000+03:30

اينجا کارمندان با وضو وارد مي شوند ... حالم بد است اين روزها

...

این هم یه جور قرار گذاشتن است دیگر ! احتمالا از نوع شرع با مدرنیته تطبیق شده‌ !من که سر در نیاوردم طرفین یعنی همان دختر و پسر چه جوری با یکدیگر قرار خواهند گذاشت ؟ آن هم از این طریق

....

ماه مبارک رمضان در آمریکا! حس نوستالژیک خوردن افطاری

...

گفت : احوالت چطور است ؟

گفتمش : عالی است

مثل حال گل !ا

حال گل در چنگ چنگیز مغول !ا

چه كسم من ؟

2006-10-13T02:44:00.000+03:30

آخر یکی از این سریالهای جفنگ ماه رمضان که ملت بیکار را سر سفره میخکوب و ساکت می کنه ... این شعر مولانا را با نماهنگ و ضرب قشنگی می خوانند... روایت سرگشتگی و بیخود شدن که تخصص مولانااست ... به قولی شنیدنش کلی به آدم فاز میده

##############

چه كسم من ؟ چه كسم من ؟ كه بسي وسوسه مندم

گه از آن سوي كشندم ؛ گه ازين سوي كشندم

ز كشاكش چو كمانم ؛ به كف گوش كشانم

قدر از بام در افتد چو در خانه ببندم

نفسي آتش سوزان نفسي سيل گريزان

زچه اصلم ؟ ز چه فصلم ؟ به چه بازار خرندم

نفسي همره ماهم ؛ نفسي مست الهم

نفسي يوسف چاهم نفسي جمله گزندم

نفسي رهزن و غولم ؛ نفسي تند و ملولم

نفسي زين دو برونم ؛ كه بر آن بام بلندم

بزن اي مطرب قانون هوس ليلي و مجنون

كه من از سلسله جستم وتد هوش بكندم

به خدا كه نگريزي ؛ قدح مهر نريزي

چه شود اي شه خوبان كه كني گوش به پندم؟

هله اي اول و آخر بده آن باده فاخر

كه شد اين بزم منور به تو اي عشق پسندم

بده آن باده جاني زخرابات معاني

كه بدان ارزد چاكر كه ازآن باده دهندم

بپيران ناطق جان را تو ازين منطق رسمي

كه نمي يابد ميدان بگو حرف سمندم

مولانا

یک داستان

2006-10-12T04:32:00.000+03:30

در جائی خواندم که : بومیان آمازون روش جالبی برای شکار میمون دارند ( لطفا خوب دقت کنید, چون یک بار

بیشتر تعریف نمی کنم ) ... نارگیل را از دو طرف سوراخ می کنند, یک طرف کوچک تر در حدی که بتوانند یک طناب را از ان عبور دهند و یک طرف کمی درشت تر در حدی که دست یک میمون به زور از آن رد شود. از طرف کوچک تر طنابی که انتهایش را گره زده اند رد می کنند و بعد طناب را به تنه درخت می بندند تا این طوری میمون نتواند جر بزند و نارگیل را با خودش ببرد. سپس توی نارگیل خالی شده چندتا سنگریزه می اندازند و چند بار تکانش می دهند تا صدایش خوب در جنگل بپیچد. ... تله آماده است

میمون ها که شهوت کنجکاوی دیوانه اشان کرده تا ببینند این چیست که این جوری صدا می دهد, می آیند و دست شان را می کنند توی نارگیل و سنگریزه ها را توی مشت شان می گیرند تا بیرونشان بیاورند, اما مشت بسته اشان از سوراخ رد نمی شود. میمون ها اگر فقط مشت شان را باز کنند و از سنگریزه های بی ارزش دل بکنند, آزاد می شوند ولی به هیچ قیمتی حاضر نیستند چیزی را که بدست آورده اند از دست بدهند. آن قدر تقلا می کنند و خودشان را به زمین و آسمان می زنند که فردا وقتی صیاد می آید بدن های بی حالشان را به راحتی ( عین آب خوردن ) جمع می کند و توی قفس می اندازد

این میمون ها چند خاصیت جالب دیگر هم دارند. اولا وقتی می بینند یک هم نوعشان گیر کرده و دارد جیغ و ویغ می کند باز هم برای کنجکاوی می روند سراغ نارگیل بغلی و چند دقیقه بعد خودشان هم در حال جیغ و ویع اند. ثانیا بومی ها اگر میمونی اضافه بر تعداد مورد نیازشان گیر افتاده باشد, آزادش می کنند اما وقتی فردا دوباره برای شکار می آیند باز همین میمون ها گیر می افتند و جیغ و ویغ شان در می آید. این داستان قرن هاست که جریان است ! اما حق ندارید فکر کنید که این میمون ها از خنگی شان است که هر روزه توی این دام ها می افتند, اتفاقا خیلی هم ادعای هوش و استعدادشان می شود

اگر خوب فکر کنیم ... آیا دور و بر خود ما پر از نارگیل های سوراخ داری نیست که صدای تلق و تولوق جذابشان از شدت وسوسه دیوانه مان می کند ؟ آیا دستمان را به خاطر بسیاری از چیزهایی که حقیقتا نمی دانیم ارزشی دارند یا نه , چندین و چند بار در هر مدخل سوئی داخل نمی کنیم ؟ آیا دستمان جاهایی گیر نیست که به خاطرش از صبح تا شب جیغ و ویغ می کنیم و خودمان را به زمین و آسمان می کوبیم , در حالی که فقط کافی است از یک سری چیزها دل بکنیم و برویم خوش و شاد روی درخت ها بی دغدغه این جور چیزها تاب بازیمان را بکنیم ؟ آیا صدای جیغ و ویغ مذبوحانه اکثر دور و بری هایمان که خودشان را اسیر کرده اند را نمی شنویم ؟

... آیا

! زن‌ها چپ چپ خواب می‌بینند؟

2006-10-11T01:03:00.000+03:30

کی می‌گه خواب زن چپه ؟ من یک مثال کاملا نقض دارم و آن اینکه چند وقت پیش خواب دیدم که یکی از برادرانم به سفر رفته و کلی بند و بساط ... به یک هفته نکشید که کل خانواده‌ام غیر از همان برادرم ـ که بنده در خواب سفر رفتن ایشان را دیده بودم ـ به سفری تقریبا طول و دراز رفتند ... نتیجه اینکه : سفری که در خواب دیدم اتفاق افتاد؛ منتها برای دیگران ! حالا این کجاش چپ بود !؟

*******

این گریستن و اشک ریختن در هنگام خداحافظی کردن با مسافران از آن کارهاست که هیچوقت فلسفه وجودی‌اش بر من عیان نشده ... مگر در مورد جواد که همه اتفاقات روزگار برای او استثاست! هنگام سفرش ـ سربازی رفتن ـ عین ابر بهاری شر و شر اشک می ریزم !!! این همه اشک از کجا میاد خودم هم در می مونم ؟ اما در مورد دیگران خب اشکم نمیاد چه کنم ؟ اگر هم بخواد بیاد نمی ذارم ؟ کما اینکه گریه کردن در مورد استقبال یا همون پیشواز از مسافران را هم نمی‌درکم ( همان درک نمی‌کنم سابق ) ... و الله اعلم بالصواب

نشانه ها

2006-10-10T02:25:00.000+03:30

از مسیر نشانه ها اگر بیایم

راه دور می شود

کی دور بوده ای

که نشانه ها بخواهند

مرا به تو برسانند ؟

خلوتی پر ازتار عنکبوت

2006-09-30T04:45:00.000+03:30

خدایا تا کنون صدها بار در خلوت خود که پر از تار عنکبوت است به تو قول داده‌ام که روزهای خوش ازل را فراموش نکنم و در شبهای تردید و وسوسه چراغ فطرت را خاموش نکنم

همه پنجره‌ها و درها را خوب می‌بندم، اما باز شیطان می‌آید و کنارم می‌نشیند و طوری نگاهم می‌کند که نام پرنده‌ها از ذهنم پر می‌کشد. هوای اتاق سربی می‌شود و کلمات در دهانم یخ می‌بندند. شیطان می‌آید و اتاقم، دفترم و حتی کاسه آب هم عفن می‌شود

از پنجره که به بیرون نگاه می‌کنم، کائنات به سرعت از من دور می‌شوند. آفتاب از من روی بر می‌گرداند و ماه تاریک می شود و فرو می‌افتد. کبوترها از من فرار می‌کنند. صدای قلبم را دیگر نمی‌شنوم. پاهایم را به یاد نمی‌آورم. دستهایم را نمی‌توانم بخوانم

شیطان می آید و من کنار جنازه کلمات می‌نشینم و کاری از دستم بر نمی‌آید، پنجره هست؛ اما آسمان نمی‌تواند وارد اتاق من شود. توهستی؛ اما گویا دستهای من تو را نمی بینند. شیطان دوباره نگاهم می‌کند. فرشته‌ها دوره‌ام می‌کنند ولی من از دور آنها را می‌نگرم

چه‌قدر برف؟ چه‌قدر سرازیری؟ چه‌قدر اصطکاک؟ چه‌قدر زنگار؟ چه‌قدر برادران یوسف؟ چه‌قدر گرگ؟ چه قدر بی تو ؟ .... خدایا بگو باران به سمت من ببارد. بگو ابرها بالای سرم توقف کنند. بگو کسی دل کوچکم را در دریا بشوید ... خدایا چرا صبح نمی‌شود ؟ چرا ناگاه نمی‌آیی و شیشه‌هایم را به سنگ نمی‌کوبی ؟ چرا اینقدر فرصت ؟ چرا اینقدر گذشت ؟ چرا از این خواب خراب بر نمی‌خیزم ؟

کوچه‌ها مچاله شده اند. خانه‌ها خمیده اند. سرودهایم چروک خورده‌اند. خنده‌هایم بوی احتیاط گرفته‌اند. رگهیایم ریا می‌کنند. استخوانهایم از دوری تو فریاد می‌کشند

خدایا اگر به من نگاه کنی؛ تمام خاطراتم آب می‌شوند. اگر به بالینم بیایی؛ آرزوهایم می‌شکنند. اگر به روی من لبخند بزنی؛ همه فرصتهایم آتش می‌گیرند

خدایا می‌آیی و شیطان خاکستر می‌شود. می‌آیی و عطر تو از پرده‌ها بیرون می تراود. می‌آیی و گلهای قالی به حرف می‌آیند و اتاقی از سیب در مقابلم قد می‌کشد

خدایا ! مرا با وسوسه‌های سمج تنها مگذار

دلم را به همه نارنجها پیوند بزن و کوچکترین شاخه دورترین درخت بهشت را نصیبم کن

خدایا ! بگذار از این قفس خاکی راهی به سوی ملائک باز کنم

خدایا ! در قمقمه شعر من قدری الهام بریز

خدایا ! فانوس چشمهایم را در آستانه رودها روشن کن و نفسهایم را در آبشار نور شستشو ده

خدایا ! لبخندهای شیری کودکیم را به من برگردان

یه کلمات بگو به فریادم برسند و پاهایم را با پلهای نقره‌ای عشق آشنا کن

... خدایا

2006-09-25T03:05:00.000+03:30

تو تنهایم نمی‌گذاری

هرگز

این من هستم

که فراموشت می‌کنم

از پیش تو می‌روم، دور می‌شوم

و هر گاه که می ترسم

آن‌گاه که دلم

فرو می‌ریزد

و تنها می‌شوم

هراسان

به آغوش تو باز می‌گردم

تو

با دستانی گشاده

مرا- باز

به آغوش می‌گیری

پشتم گرم می‌شود

و خاطرم جمع

مباد

مباد که دیگر فراموشت کنم

! خدایا

... دیگر هرگز مباد

مناجات

2006-09-20T04:17:00.000+03:30

ای‌ خداوند! به‌ علمای‌ ما مسئوليت
و به‌ عوام‌ ما علم‌، و به‌ مؤمنان‌ ما روشنايی
و به‌ روشنفكران‌ ما ايمان،‌ و به‌ متعصبين‌ ما فهم
و به‌ فهميدگان‌ ما تعصب،‌ و به‌ زنان‌ ما شعور، و به‌ مردان‌ ما شرف‌
و به‌ پيروان‌ ما آگاهی‌، و به‌ جوانان‌ ما اصالت
و به‌ اساتيد ما عقيده،‌ و به‌ دانشجويان‌ ما نيز عقيده
و به‌ خفتگان‌ ما بيداری‌، و به‌ دينداران‌ ما دين
و به‌ نويسندگان‌ ما تعهد، و به‌ هنرمندان‌ ما درد، و به‌ شاعران‌ ما شعور
و به‌ محققان‌ ما هدف،‌ و به‌ نوميدان‌ ما اميد، و به‌ ضعيفان‌ ما نيرو
و به‌ محافظه‌كاران‌ ما گستاخی، و به‌ نشستگان‌ ما قيام
و به‌ راكدان‌ ما تكان،‌ و به‌ مردگان‌ ما حيات،‌ و به‌ كوران‌ ما نگاه
و به‌ خاموشان‌ ما فرياد، و به‌ مسلمانان‌ ما قرآن
و به‌ شيعيان‌ ما علی،‌ و به‌ فرقه‌های ما وحدت
و به‌ حسودان‌ ما شفا، و به‌ خودبينان‌ ما انصاف
و به‌ فحاشان‌ ما ادب،‌ و به‌ مجاهدان‌ ما صبر، و به‌ مردم‌ ما خودآگاهی
و به‌ همه‌ ملت‌ ما همت‌ تصميم، و استعداد فداكاری،‌ و شايستگی نجات‌ و عزت‌ ببخش!ا

دکتر علی شریعتی

! من دوستی دارم که از دشمن بی نیازم کرده

2006-09-20T03:12:00.000+03:30

دیشب خیلی دلم گرفت و کلی ناراحت شدم. نه اینکه توقع نداشتم که اون کار را بکند ... اتفاقا کاملا واضح و مبرهن بود که چنین کاری را خواهد کرد و جالب هم انجاست که با علم به قضیه باز هم جا خوردم و ناراحت شدم و کلی گریه کردم و برای چند صدمین بار دلم برای خودم سوخت

نمی دانم چرا آدم دوست دارد که نزدیکانی که ادعای مهربانی و محبتشان گوش فلک را کر کرده، اندکی و فقط اندکی

مهربانتر از اینی باشند که هستند

خود خواهی آدمها واقعا از چه چیزی بر می خیزد و منشا واقعی آن چیست و کجاست ؟

به جای اینکه سنگی را از سرراه بردارند و یا لااقل کناری ایستند و نزاع ما را تماشا کنند از فرط محبت سنگ جلوی پایت می‌گذارند

انتظاری از کسی نیست

نه حتی گله و شکایتی

من دوستی دارم که از دست او ...

به دشمن شکایتها برم

! این نیز بگذرد

2006-09-16T03:39:00.000+03:30

درزمان قدیم پادشاهی قدرتمند زندگی می کرد که وزیران خردمند زیادی را در خدمت داشت

روزی این پادشاه با نارضایتی وزیران خردمند خود را فرا خواند و به آنها گفت:" احساس بسیار عجیبی دارم. دوست دارم انگشتری داشته باشم که حال مرا همواره یکسان نگاه دارد. روی نگین این انگشتر باید شعاری حک شده باشد که وقتی ناراحت هستم، مرا خوشحال کند و در عین حال هنگامی که خوشحال هستم و به این شعار نگاه می کنم، مرا غمین سازد."ا

وزیران خردمند همگی به فکر فرو رفتند و شروع به مشورت با یکدیگر با یکدیگر کردند. در نهایت آنها تصمیم گرفتند انگشتری برای پادشاه بسازند که روی نگین ان این شعار حک شده باشد: " این نیز بگذرد. "ا

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

برای خودم خیلی جالب بود که به این داستان برخوردم. چند وقتی بود که این عبارت خیلی از ذهنم خطور می‌کرد

البته جنبه‌های مختلفی را هم در بر دارد .عموما در موقع شادی و خوشی خیلی دوست نداریم که این جمله مثل بختک روی شادیمان سایه بیاندازد و آن شادی را به عبارتی به کام ما تلخ کند و خنده روی لبهامان بماسد

از آن‌طرف هم در هنگام غم و غصه و سختی و بدبختی، دلمان را به‌اش خوش می‌کنیم که بالاخره تمام می شود و خلاص

اما از آن بدتر زمانی است که فکر می‌کنیم حقی از ما خورده شده و در موردمان اجحاف شده و از کسی دلخوریم گفتن این جمله چه بسا حکایت خط و نشان کشیدنی باشد که دور ما هم خواهد شد و آنوقت ما می‌دانیم که چگونه با آنها تا خواهیم کرد

غافل از این‌که برای تمام این گذشتنها بهایی گزاف می‌پردازیم و آن عمر و زمان و ذهن و انرژی و ... خودمان است. ما داریم از خود و وجود خودمان مایه می‌گذاریم که چه بشود ؟ که چه بگذرد ؟

مگر نه اینکه قرار است که درپس تمام اینها رشد کنیم و بیاموزیم و آبدیده شویم و آماده سختی بزرگتری باشیم و تفکر

... کنیم و

اصلا بی خیال ... دیگر بیش از این اطاله کلام نمی کنم ... اصل خود داستان بود که همان اول گفتم

من بی مایه که باشم که خریدار تو باشم ؟

2006-09-08T05:04:00.000+03:30

من بی مايه که باشم که خريدار تو باشم

حيف باشد که تو يار من و من يار تو باشم

تو مگر سايه لطفی به سر وقت من آری

که من آن مايه ندارم که به مقدار تو باشم

خويشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندم

که تو هرگز گل من باشی و من خار تو باشم

هرگز انديشه نکردم که کمندت به من افتد

که من آن وقع ندارم که گرفتار تو باشم

گذر از دست رقيبان نتوان کرد به کويت

مگر آن وقت که در سايه زنهار تو باشم

مردمان عاشق گفتار تو ای قبله خوبان

چون نباشد که من عاشق ديدار تو باشم

من چه شايسته آنم که تو را خوانم و دانم

مگرم هم تو ببخشی که سزاوار تو باشم

گرچه دانم که به وصلت نرسم باز نگردم

تا در اين راه بميرم که طلبکار تو باشم

نه درين عالم دنيا که در آن عالم عقبی

همچنان بر سر آنم که وفادار تو باشم

خاک بادا تن سعدی اگرش تو نپسندی

که نشايد که تو فخر من و من عار تو باشم

سعدی

در کوچه سار شب

2006-08-27T02:35:00.000+03:30

در اين سرای بی کسی، کسی به در نمی زند

بـه دشـت پــر مــلال مــا پـرنــده پــر نمی زند

یـکـــی ز شب گـرفـتـگـان چـراغ بـر نـمـی کـنـد

کسی به کوچه سار شب در سحـر نمی زند

نـشـسـتـه ام در انـتـظار ایـن غـبــار بـی ســوار

دریـغ کـز شـبی چنین سپـیـده سـر نمی زند

گـذرگهی است پـر ستـم که اندر او به غیـر غـم

یـکـــی صــلای آشــنـا بــه رهــگـــذر نمی زند

دل خــراب مــن دگــر خــراب تــر نــمــی شـــود

کـه خـنـجـر غـمـت ازیـن خــراب تــر نمی زند

چه چشم پاسخ است ازین دریچه‌های بسته ات

بـرو کـه هیـچ کـس نـدا به گـوش کـر نمی زند

نـه سـایـه دارم و نـه بـر، بیـفکـنندم و سـزاست

اگــر نـه بــر درخـت تــر کــسـی تـبـر نمی زند

«هوشنگ ابتهاج - ه. ا. سایه»

... چند تا زن

2006-08-22T03:26:00.000+03:30

هميشه چند تا زن در دل من رخت مي شويند

كه در من گاه مي خندند و گاهي نيز مي مويند

چه‌قدر از پچ پچ و از حرف مي ترسم و بدتر

اين ـكه از نام تو لبريزم ، دهانم را كه مي بويند

همين زنها ،كه روزي چند بار از خنده مي ميرند

همين زنها كه روزي چند بار از گريه مي‌رويند

همين زنهاي از هر چه گل و لبخندها خالي

نمي داني چه ها پشت سرت اي عشق مي گويند

………

تو پنهان مي شوي در لابلاي دردهاي من

و آنها تمام روز دنبال تواند و شكل كوكويند

تورا در آشپزخانه ميان شعله آتش

وَ بين استكانهاي شلوغ و گيچ مي جويند

طرفهاي دلم هرگز نيا چون خوب مي داني

هميشه چند تا زن در دل من رخت مي شويند

به یادت

2006-07-29T17:54:00.000+03:30

به یادت داغ بر دل می نشانم
زدیده خون به دامن می فشانم
چو نی گر نالم از سوز جدائی
نیستان را به آتش می کشانم

به یادت ای چراغ روشن من
ز‌داغ دل بسوزد دامن من
زبس در‌دل گل یادت شکوفاست
گرفته بوی گل پیراهن من

همه شب خواب بینم، خواب دیدار
دلی دارم، دلی بی تاب دیدار
تو خورشیدی و من شبنم، چه سازم؟
نه تاب دوری و نه تاب دیدار

سری داریم و سودای غم تو
پری داریم و پروای غم تو
غمت از هر چه شادی، دلگشاتر
دلی داریم و دریای غم تو

قیصر امین پور

خدای من جائی همین نزدیکی‌هاست

2006-07-27T10:54:00.001+03:30

اگر روزی دلم گرفت

یادم باشد

که خدا با من است

که فرشته ها برایم دعا می کنند

که ستاره ها شب را برایم روشن خواهند کرد

یادم باشد که قاصدکی در راه است

که بهار نزدیک است

که فردا ها منتظرم می مانند

که من راه رفتن می دانم و دویدن

که جاده ها قدم‌هایم را شماره می کنند

اگر روزی دلم گرفت

یادم باشد که تنها نیستم

و خدای من جائی همین نزدیکی‌هاست

المؤمنُ مرءآةُ أخیهِ المؤمن ـ 2

2006-07-26T14:45:00.000+03:30

چند وقت پیش به این تشابه رسیدم که برای خودم خیلی جالب بود. ببینید به نظر من وجود ما آدمها از یک جهاتی شباهت زیادی به سایت های کامپیوتری دارد ! تعجب نکنید, بیشتر توضیح می دهم

یکی از تفاوت های سایت های ضعیف و قوی در این است که سایت های قوی و درست و حسابی گذشته از با محتوا و مفید بودن, ظاهری بسیار ساده و به دور از تجمل دارند و همچنین از ضریب امنیتی بالایی برخوردارند اما با این وجود اگر کسی ـ هکر ـ بتواند از دیوار امنیتی آنها عبور کند وبه اصطلاح سوراخ امنیتی آنها را بیابد و به لایه های درونی این سایت ها راه یاید, نه تنها توبیخ نمی شود بلکه مورد تشویق و تقدیر قرار می گیرد! چیزی که دقیقا خلاف آن در نورد سایت های ضعیف و دم دستی صورت می گیرد. ظاهری پر زرق و برق و زلم زیمبو و تهی از مختوای مفید و به درد بخور و همچنین براحتی قابل نفوذ ! و اگر کسی ـ همان هکر ـ بتواند به آنها راه یابد مورد شدید ترین عتابها و عقابها قرار خواهد گرفت ! این همان امر است که باعث پیشرفت آن یکی و در جا زدن این یکی می شود

به گمانم تا حدی متوجه منظورم شده باشید

بیائید همین امر را تطبیق دهیم روی وجود و شخصیت خودمان. به گمانم با این مقایسه و مواردی که در مطلب قبلی ذکر آنها رفته, به یک نتیجه مشخص و نسبتا قابل قبولی برسیم

آنجا که بخواهی به این حدیث امام علی (ع) هم عمل کنی دستت بسته است چرا که امام مشخص نکردند که باید چه جور آئینه ای باشی ؟. با چه زاویه انحرافی ؟ با چه عدسی و همچنین با چه میزان تحدب و تعقر ؟

از اینها که بگذریم آئینه ای با بزرگ نمائی خوبیها و محو کاستیها مرغوب تراست

تا یادم نرفته این را هم بگویم که اوضاع خودم از همه بدتر است و روی حرفم هم اول با خودم است تا دیگران

بعد التحریر: یک لحظه تصور کنید که من با چه مکافاتی دارم این مطلب را می نویسم , توی کافی نت, اما امروز بعلت شلوغی قسمت گیم نت , این قسمت نیز در اختیار این نو باوگان از خانه رانده شده قرار گرفته , مسئول کافی نت هم که بعلت رفت و آمد زیاد بنده به این مکان در معذوریت اخلاقی قرار گرفت ,اجازه داد که در این قسمت از دستگاه استفاده کنم ,حالا این را بگذارید کنار اینکه بیست تا پسربچه قد و نیم قد ـ که امیدوارم زیر بیست سال باشند ـ دارند دو به دو با هم سر بازی کل کل می کنند وهر چند دقیقه یک بار چپ چپ نگاهم می کنند. خلاصه اینکه اوضاعی است بس مشقت بار ! درست مثل این می ماند که آدم بخواهد وسط یک استادیوم ورزشی پر از آدم, مدیتیشن کند ... نصیبتان نشود

المؤمنُ مرءآةُ أخیهِ المؤمن ـ 1

2006-07-25T17:55:00.000+03:30

اغلب ما آدم های متظاهری هستیم. برای اکثر ما مسائل مهم و اصول مهم, بسته به موقعیت و وضعی که در آن قرار گرفتیم تعیین می شوند و برای بدست آوردن زندگی بهتر, روابط بهتر, موقعیت بهتر, آینده امیدوارکننده تر, تعریف و تمجید بیشتر و برانگیختن تحسین و اعجاب بیشتر و ... مسائلی را پنهان می کنیم

جلوی آدمهای مختلف, طوری رفتار می کنیم که خوششان بیاید. برخی از خصائص اخلاقی و عادات خود را تا آن جا که منتهی به اعتبار و شهرت و محبوبیت ما می شود توی ویترین گذاشته و مابقی را توی هزار پستو و سوراخ و سمبه پنهان می کینم و با همان ویترین هم زندگی را می گذرانیم

خاطرات خوب و بدی که ما را تا امروز با خودشان آورده اند و از ما چیزی که هستیم را ساخته اند, خود آگاهانه سانسور می کنیم و آن قسمت هایی از وجود و شخصیت خودمان را که احتمال می دهیم خوشایند دیگران نیست را پشت قسمتهایی که ظاهرا اتو کشیده تر هستند, پنهان می کنیم

اغلب ما آدم های صاف و ساده ای که به نظر می رسد نیستیم. تظاهر, حالا دیگر بخشی از شیوه زندگی ما است

ایقدر به تظاهر کردن و تظاهر دیدن عادت کرده ایم که جسارت نقد صریح و صادق را بر نمی تابیم !ا

صادقانه حرف زدن و صادقانه انتقاد کردن؛ جسارتی می طلبد که می بایست به خاطر آن خیلی از چیزها و سوال و جوابها را بی خیال شد. سوال هایی مثل: " چه چیزی گیرم می آید ؟:" و " آیا با گفتنش موقعیتش به خطر نمی افتد؟" و ا" اگر بر نتابد ؟" و " اگر سوء تعبیر شود ؟" و " نکند که باعث سوء تفاهم شود ؟"و ... در مقابل این جسارت جایی برای عرض اندام و خودنمایی نمی یابند

ما دوست نداریم که کسی ویترینی را که برایش چیده ایم را بی خیال شود و صاف سرش را بیندازد پائین و برود و به یکی از لایه های درونی و پستوی ما ! ما نمی پسندیم که کسی از نقاط تاریک شخصیت مان سر در بیاورد! تازه در کمال ناباوری آنها را به صلابه نقد هم بکشد

اینقدر با تظاهر و ریا انس گرفتیم که یادمان می رود اینی که جلوی مردم هستیم , واقعا نیستیم. یعنی فی الواقع خودمان هم باورمان می شود که نکند خبری است و ما واقعا همانی هستیم که مردم می پندارند و از ما متصورند و عمری سر دیگران و از آن بدتر سر خودمان را هم شیره می مالیم

ادامه دارد ...

بی تو خاکستریم

2006-07-24T17:39:00.000+03:30

اگر تمام آن همه را دیدیم و شنیدیم

اگر لب فرو بستیم و نفس هم بر نیاوردیم

اگر دست و دل زخمی از این همه گفته و درشت شنیده

بی زخم مانده و حرفی، سخنی

... کلامی و سلامی نگفتیم

گمان مبر که آن همه درست بود و قبول داشتیم

که قبول داشتن و نداشتن ما

گره از کار فرو بسته نمی گشاید

تنها، حرمت گذاشتیم

خون دل خوردیم و سینه را از آهی پر ازخون انباشتیم

تا شاید یک روز، یک موسم

که می دانیم خیلی هم دور نیست

از " او" بگوئیم

از " او" که تمام ما بود و نیست

در شبهای بی " خود " بودن

نمی گوئیم که بی " تو" چونی و چندیم

اما می گوئیم که با " تو" همه اوئیم

مائیم

گرچه

خاکستریم

ره میخانه

2006-07-20T09:35:00.000+03:30

ره میخانه و مسجد کدام است
که هر دو بر من مسکین حرام است

نه در مسجد گذارندم که رند است
نه در میخانه کاین خمار خام است

برای مسجد و میخانه راهی است
بجوئید ای عزیزان کاین کدام است

به میخانه امامی مست خفته است
نمی دانم که آن بت را چه نام است

مرا کعبه خرابات است امشب
حریفم قاضی و ساقی امام است

برو عطار کو خود می شناسد

که سرور کیست؟ سرگردان کدام است

! مادرهای عزیز شما مسئولیت دارید

2006-07-16T17:16:00.000+03:30

نمی‌فهمم چرا به همه زن‌هائی که بچه‌دار شده‌اند باید " مادر" گفت

زن‌هائی که از مادربودن فقط نه‌ماه حمل و چند ماه شیردادن ـ تازه آن‌هم اگر لطف کنند ـ را وظیفه می‌دانند و پس از آن، نقش یک آشپز را پیدا می‌کنند که باید روزی سه وعده آب و دون پای بچه بریزند تا بچه قد بکشد و سروصدای معده عزیز دردانه درنیاید. آن ها چه اصراری دارند که ثابت کنند "مادر" هستند و بهشت زیر پای آنها هم هست و یک بوسه از پیشانی آنها، فرزندان را از آتش جهنم نجات می‌دهد ؟ زن‌هائی که به‌هر دری متوسل می‌شوند تا مسئولیت‌شان کمتر شود و خیلی زیبا و مهربانانه از این "محورشرارت" در منزل راحت شوند! کافی است که سری به مهدهای‌کودک بزنید وبه ام عین خود مشاهده کنید که درصد بالایی از این بچه‌های عزیز که حتی مادرشان شاغل هم نیست – چه حتی شاغل بودن هم نمی تواند بهانه کافی باشد ـ ولی از عهده کنترل و نگهداری این بچه‌ها عاجز بوده و بدین وسیله از بار مسئولیت آنها شانه خالی می‌کنند!ا
اگر سن بچه عزیز هم به مهدکودک نرسد و بزرگ‌تر و به‌اصطلاح بچه مدرسه‌ای باشد، در فصل تابستان و اوقات فراغت با دادن پول توجیبی و فرستادن بچه به هزارجور کلاس آموزشی، تفریحی و استخر و سونا و گیم‌نت و ... کاری می‌کنند که باز هم مسئولیت‌شان کمتر و کمتر شود
زن‌هائی که کلی دوره و مهمانی و شب‌نشینی و تفریح خود را بدون بچه تنظیم می‌کنند! قهوه می‌خورند و به ته‌فنجان زُل می‌زنند تا آینده فرزندانشان را بفهمند. زن‌هائی که ، بچه را پیش و آن می‌سپارند تا به میهمانی شبانه‌شان برسند. اگر هم بچه بغض کرد و دلتنگ شد، با یک بسته چوب شور و پاستیل و پفک و از این جور آت‌و‌آشغال‌ها سروته قضیه را هم‌می‌آورند. این روزها اکثر بچه‌ها می‌دانند که اضافی‌اند و در زندگی پدر و مادر صرفا در برنامه‌ریزی‌های مادی نقش دارند و لا غیر! ا

اگر این روزها حوصله بچه‌داری کمترشده، در عوض هزار و یک راه‌حل هم برای جلوگیری از بچه‌دار شدن پیدا شده است. نمی‌دانم چرا وقتی زنی حال و حوصله تربیت و نگهداری بچه را ندارد جلوگیری نمی‌کند؟ به خدا جلوگیری کنند بهتر از آن است که بچه‌ای را به دنیا بیاورند که بعد از یکی دو ماه آنرا نخواهند و به دنبال راهی برای فرار از بار مسئولیت باشند. اما ظاهرا این مسیر بچه‌دارشدن و مادرشدن باید تکرار شود تا این زن‌ها بتوانند از شیطنت‌های کودک‌شان حرف بزنند و بنالند که وای بچه‌داری چقدر سخت است و از همه کارهایشان مانده‌اند ـ الهی بمیرم ـ به‌هرحال گویا کشیدن لپ بچه چند ماهه و جورکردن سیسمونی و حتی چشم و هم‌چشمی داشتن سر این مسئله، به‌قدری برای این خانم‌ها لذت‌بخش و وقت‌پرکن است که باز هم به‌بهانه‌های مختلف بچه‌دار شوند! بچه‌ای که چند ماه بعد دیگر او را نمی‌خواهند و ...ا
اگر دقت‌کرده باشید بنده، ایشان را "مادر" خطاب نکردم و واقعا هم به نظرم صرف اینکه بچه را خودشان به دنیا آورده‌اند، نمی‌توان نام "مادر" بر آنها گذاشت و با این جمله که بالاخره هر چی باشد " مادر، مادر است" مخالفم!ا
مادر بودن شرط و شرایطی دارد که این زن‌های عزیز غیر از یکی دوتاش، بقیه را ندارند
امروزه دنیای ما پر است از کودکانی که در کانون خانواده رشد نمی کنند. کودکانی که والدین خود را در روز نمی بینند وکمترین و سردترین ارتباط را با آنها دارند وپدر و مادر نقش یک آمر و ناهی و دانای کل را ایفا می کنند که به خاطر کم حوصلگی و ضیق وقت امکان هر تجربه و‌آزمایش را از کودک سلب می‌کنند و به جای ایجاد بستری مناسب برای یادگیری بکر و تجربه آموزی کودک، همه چیز را حاضر و آماده به بچه حقنه می کنند

چند وقت پیش در مقاله‌ای خواندم که طی تحقیقاتی در مورد کسانی صورت گرفته که روزگار سالمندی خود را در خانه سالمندان و به دور ازخانواده و فرزندان روزهای آخر عمر‌را شماره می‌کنند؛ عزیزانی هستند که کودکانشان را از همان آغازین روزهای زندگی به مهدهای‌کودک سپرده بودند تا به کار‌ و‌تفریح و‌مهمانی و ... خود بدون بچه برسند و‌دمی بیاسایند. معادله‌ای بس ساده و چرخه‌ای به ظاهرمتوازن !!ا

می تراود مهتاب

2006-07-10T09:59:00.000+03:30

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
نیست یک دم شکند خواب به چشم کس و لیک
غم این خفته چند
خواب در چشم ترم می شکند

نگران با من اِستاده سحر
صبح می خواهد از من
کز مبارک دم او آورم این قوم به جان خفته را
بلکه خبر

در جگر لیکن خاری
از ره این سفرم می شکند
نازک آرای تن ساق گلی
که به جانش کِشتم
و به جان دادمش آب
ای دریغا به برم می شکند

دست ها می سایم
تا دری بگشایم
بر عبث می پایم
که به در کس آید
در و دیوارِ به هم ریخته شان
بر سرم می شکند

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
مانده پای آبله از راه دراز
بر دمِ دهکده مردی تنها
کوله بارش بر دوش
دست او بردر، می گوید با خود
غم این خفته چند
خواب در چشم ترم می شکند

نیما یوشیج

زندگی همان چیزی است که برایت اتفاق می‌افتد، وقتی‌که برای چیزی دیگر برنامه می‌ریزی

2006-05-12T03:45:00.000+03:30

با امروز دقیقا دو ماهی می‌شود که زندگی‌ام از سبک و سیاق سابق خود خارج شده، که پانزده روز آخر آن‌هم تکمله‌ای بس وحشتناک و خارج از تصور بر آن بود

یک کابوس، یک زلزله ناگهانی، یک طوفان، یک سونامی، یک ... هر چه بگویم کم است در وصف آن‌چه که این چند روزه دیدیم و شنیدیم و کشیدیم و هر آن‌چه که بر من و جواد گذشت و نا خواسته بر ما تحمیل شد

در هر ثانیه منتظر رخ دادن اتفاقی دیگر و جمع کردن گندی دیگر بودیم

مدام این‌ور و آن‌ور رفتن،از این بیمارستان به بیمارستانی دیگر، انتظار و دلهره و دلشوره و نگرانی و تکرار مداوم اینها، از این اتاق به آن اتاق شدن، چند شبانه روز نخوابیدن، لا ینقطع حرف زدن و آرام کردن، گشتن و نیافتن یا حتی یاقتن، راه رفتن و دویدن، دم پرستارها را دیدن، با دکترها سر و کله زدن برای شنیدن جمله نهائی، تماسهای تلفنی پر از قطع و وصل شدن صدا، گریستن و اشک ریختن، حسرت لحظه‌ای آرامش داشتن، لحظه‌ای چشم بر هم نزدن، استشمام بوی گند بیمارستان، زیستن چند روزه با بوی زخمهای عفونی شده و چرکهای خشک ناشده، انتظار و باز تکرار ریتم نا خوشایند دلهره و دلشوره و نگرانی و پیچ خوردن بین آنها ... تنها گوشه‌ای‌است از آنچه که این چند روزه دیدیم و

در حاشیه
بزرگترین اتفاق خوب این چند روزه این بود که در همه احوال جایی برای شکرگزاری بود که به همین جا رسید. یعنی در همه حالات باز حالت بدتری قابل تصور بود که ما را وادار کند به همین دلیل خدا را مدام شکر کنیم که از این بدتر نشد
در این چند روزه این‌قدر سرپا بودم و دوندگی کردم که احساس می‌کنم حتی نمازهایی را که در نمازخانه بدبو و تاریک بیمارستان می‌خواندم را هم سرپا خواندم. اصلا یادم نمیاد که موقع سجود و تشهدو ... هم نشسته باشم
نه خودم و نه روحم و نه ذهن هیچ بنی بشری خبر نداشت که من چنین توانائی‌ای در سرپا بودن و حرف زدن و نخوابیدن و چیزی نخوردن و ... داشته باشم
این به اصطلاح شهرستانی‌ها و افغانی‌ها هم بر خلاف تصور قبلیم کلی آدم‌های صاف و ساده و صمیمی‌اند. یه چیزی تو نگاهشون و تو حرفهاشون هست که ما نداریم
این روزها کلی کارهای غیر عادی و نا متعارف انجام دادم. از تماسهای تلفنی که در مواقع دیگر و در صورت عادی بودن اوضاع محال بود انجام بگیرند گرفته تا بازیافت رابطه‌های چند سال قطع شده فامیلی و تا صبح ماندن در بخشی کاملا مردانه و
حالا هم که برای لحظه‌ای آرامش دست به دامان دیگران شدیم. با هر صدای تلفن و زنگ در از جا می‌پرم. قلبم شدیدتر و تندتر از قبل می زنه و مدام منتظر خبر بدی‌ام و باز انتظار و تکرار ریتم دلهره و دلشوره و

من مانده‌ام و خانه‌ای که قبل از این برنامه، به‌خاطر بنائی و باقی مسائل به گند کشیده شده. بوی قیر و سیمان و گرد و خاک یه طرف؛ به‌هم ریختگی خانه و جمع بودن موکت و فرش و تلمبار کردن آنها یه طرف. به هیچ چیز خانه نمی‌شود دست زد و همه جا را باید شست و آب کشید تا بشود آنی که باید بشود یا همانی که بود

حالا هم خسته‌ام. به تمام معنای کلمه خسته‌ام. بیشتر از آنی که در این کلمه بگنجد و قابل وصف باشد. دلم لحظه‌ای آرامش و آسایش می‌خواهد. دلم یک موسیقی، یک کتاب خوب، خوابیدن اساسی و بی‌خیالی، یک نماز واقعی می‌خواهد. دلم یک قدم زدن اساسی، یک دل سیر گریستن و خندیدن می‌خواهد. دلم کلی چیزهای خوب می‌خواهد. آن‌قدر که خسته‌ام که دلم بی‌معطلی سفر می‌خواهد. دورتر شدن و باز دورتر و دورتر شدن را می‌خواهد. دلم سفر می‌خواهد

نمی‌دانم حالا تو این گیر و دار، وبلاگ نوشتنم دیگه چی بود؟

... طوفان ملخ‌ها و تکرار ریتم دلهره و

2006-05-11T18:10:00.000+03:30

با امروز دقیقا دو ماهی می‌شود که زندگی‌ام از سبک و سیاق سابق خود خارج شده، که پانزده روز آخر آن‌هم تکمله‌ای بس وحشتناک و خارج از تصور بر آن بود
اگر کتاب " چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم" زویا پیرزاد را خوانده باشید. همان طوفان ملخ‌ها با شدت و حدت و حشت بیشتری بر سرم نازل شده
یک کابوس، یک زلزله ناگهانی، یک طوفان، یک سونامی، یک ... هر چه بگویم کم است در وصف آن‌چه که این چند روزه دیدیم و شنیدیم و کشیدیم و هر آن‌چه که بر من و جواد گذشت و نا خواسته بر ما تحمیل شد
در هر ثانیه منتظر رخ دادن اتفاقی دیگر و جمع کردن گندی دیگر بودیم
مدام این‌ور و آن‌ور رفتن،از این بیمارستان به بیمارستانی دیگر، انتظار و دلهره و دلشوره و نگرانی و تکرار مداوم اینها، از این اتاق به آن اتاق شدن، چند شبانه روز نخوابیدن، لا ینقطع حرف زدن و آرام کردن، گشتن و نیافتن یا حتی یاقتن، راه رفتن و دویدن، دم پرستارها را دیدن، با دکترها سر و کله زدن برای شنیدن جمله نهائی، تماسهای تلفنی پر از قطع و وصل شدن صدا، گریستن و اشک ریختن، حسرت لحظه‌ای آرامش داشتن، لحظه‌ای چشم بر هم نزدن، استشمام بوی گند بیمارستان، زیستن چند روزه با بوی زخمهای عفونی شده و چرکهای خشک ناشده، انتظار و باز تکرار ریتم نا خوشایند دلهره و دلشوره و نگرانی و پیچ خوردن بین آنها ... تنها گوشه‌ای‌است از آنچه که این چند روزه دیدیم و ...ا

در حاشیه
بزرگترین اتفاق خوب این چند روزه این بود که در همه احوال جایی برای شکرگزاری بود که به همین جا رسید. یعنی در همه حالات باز حالت بدتری قابل تصور بود که ما را وادار کند به همین دلیل خدا را مدام شکر کنیم که از این بدتر نشد
در این چند روزه این‌قدر سرپا بودم و دوندگی کردم که احساس می‌کنم حتی نمازهایی را که در نمازخانه بدبو و تاریک بیمارستان می‌خواندم را هم سرپا خواندم. اصلا یادم نمیاد که موقع سجود و تشهدو ... هم نشسته باشم
نه خودم و نه روحم و نه ذهن هیچ بنی بشری خبر داشت که من چنین توانائی‌ای در سرپا بودن و حرف زدن و نخوابیدن و چیزی نخوردن و ... داشته باشم
این به اصطلاح شهرستانی‌ها و افغانی‌ها هم بر خلاف تصور قبلیم کلی آدم‌های صاف و ساده و صمیمی‌اند. یه چیزی تو نگاهشون و تو حرفهاشون هست که ما نداریم
این روزها کلی کارهای غیر عادی و نا متعارف انجام دادم. از تماسهای تلفنی که در مواقع دیگر و در صورت عادی بودن اوضاع محال بود انجام بگیرند گرفته تا بازیافت رابطه‌های چند سال قطع شده فامیلی و تا صبح ماندن در بخشی کاملا مردانه و ...ا

حالا هم که برای لحظه‌ای آرامش دست به دامان دیگران شدیم. با هر صدای تلفن و زنگ در از جا می‌پرم. قلبم شدیدتر و تندتر از قبل می زنه و مدام منتظر خبر بدی‌ام و باز انتظار و تکرار ریتم دلهره و دلشوره و ...ا
حالا هم خسته‌ام. به تمام معنای کلمه خسته‌ام. بیشتر از آنی که در این کلمه بگنجد و وصف کند. دلم لحظه‌ای آرامش و آسایش می‌خواهد. دلم یک موسیقی، یک کتاب، خوابیدن اساسی، بی‌خیال این چیزها بودن، یک نماز واقعی می‌خواهد. دلم یک قدم زدن اساسی، یک دل سیر گریستن و خندیدن می‌خواهد. دلم کلی چیزهای خوب می‌خواهد. آن‌قدر که خسته‌ام که دلم بی‌معطلی سفر می‌خواهد. دورتر شدن و باز دورتر و دورتر شدن را می‌خواهد. دلم عجیب سفر می‌خواهد

خودم هم نمی‌دانم که حالا تو این گیر و دار، وبلاگ نوشتنم چی بود ؟

پيوند ارواح

2006-05-11T17:40:00.000+03:30

اينقدر به آدمها گير ندهيم كه چرا مثل بقيه نيستند يا در واقع چرا مثل ما نيستند ... بالاخره آدم‌ها هر كدام يك عيبي ـ از نگاه ديگران عيب!ـ دارند كه مصرانه روش پافشاري مي كنند . يكي دوست نداره با همه بجوشه و گرم بگيره و ديگري هم عيوب و توانائيهاي ديگر! بگذريم ... اين شعر را فكر كنم ده ـ دوازده سالي مي‌شه كه حفظم ؛ اما متاسفانه از نام شاعر و سراينده اش هيچ اطلاعي در فايلهاي ذهنم نيست

شخصي گفت : با فرزانه اي

كه از چه با اهل جهان بيگانه اي ؟

همچو من با خلق عالم يار باش

مرد مردمجوش و مردمدار باش

گفت: عارف اين ز من نايد همي

همدم من، همدلم بايد همي

همدمي گر نيست، تنهايي نكوست

فرق بايد داد دشمن را زدوست

هر كه دارد چشم و لب دلدار نيست

دلبر من هر پري رخسار نيست

كي بود خويشي به جز بيگانگي؟

مرغ دريا را به مرغ خانگي ؟

...

جاذبي بايد كه مجذوبم كند

بر صليب عشق مصلوبم كند

نيست هر همصحبتي، همزاد من

كر كجا يابد غم فرياد من ؟

...

... طوفان ملخ‌ها و تکرار دلهره و

2006-05-11T06:21:00.000+03:30

با امروز دقیقا دو ماهی می‌شود که زندگی‌ام از سبک و سیاق سابق خود خارج شده، که پانزده روز آخر آن‌هم تکمله‌ای بس وحشتناک و خارج از تصور بر آن بود

اگر کتاب " چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم" زویا پیرزاد را خوانده باشید. همان طوفان ملخ‌ها با شدت و حدت و حشت بیشتری بر سرم نازل شده

یک کابوس، یک زلزله ناگهانی، یک طوفان، یک سونامی، یک ... هر چه بگویم کم است در وصف آن‌چه که این چند روزه دیدیم و شنیدیم و کشیدیم و هر آن‌چه که بر من و جواد گذشت و نا خواسته بر ما تحمیل شد

در هر ثانیه منتظر رخ دادن اتفاقی دیگر و جمع کردن گندی دیگر بودیم

مدام این‌ور و آن‌ور رفتن،از این بیمارستان به بیمارستانی دیگر، انتظار و دلهره و دلشوره و نگرانی و تکرار مداوم اینها، از این اتاق به آن اتاق شدن، چند شبانه روز نخوابیدن، لا ینقطع حرف زدن و آرام کردن، گشتن و نیافتن یا حتی یاقتن، راه رفتن و دویدن، دم پرستارها را دیدن، با دکترها سر و کله زدن برای شنیدن جمله نهائی، تماسهای تلفنی پر از قطع و وصل شدن صدا، گریستن و اشک ریختن، حسرت لحظه‌ای آرامش داشتن، لحظه‌ای چشم بر هم نزدن، استشمام بوی گند بیمارستان، زیستن چند روزه با بوی زخمهای عفونی شده و چرکهای خشک ناشده، انتظار و باز تکرار ریتم نا خوشایند دلهره و دلشوره و نگرانی و پیچ خوردن بین آنها ... تنها گوشه‌ای‌است از آنچه که این چند روزه دیدیم و

در حاشیه
بزرگترین اتفاق خوب این چند روزه این بود که در همه احوال جایی برای شکرگزاری بود که به همین جا رسید. یعنی در همه حالات باز حالت بدتری قابل تصور بود که ما را وادار کند به همین دلیل خدا را مدام شکر کنیم که از این بدتر نشد
در این چند روزه این‌قدر سرپا بودم و دوندگی کردم که احساس می‌کنم حتی نمازهایی را که در نمازخانه بدبو و تاریک بیمارستان می‌خواندم را هم سرپا خواندم. اصلا یادم نمیاد که موقع سجود و تشهدو ... هم نشسته باشم
نه خودم و نه روحم و نه ذهن هیچ بنی بشری خبر داشت که من چنین توانائی‌ای در سرپا بودن و حرف زدن و نخوابیدن و چیزی نخوردن و ... داشته باشم
این به اصطلاح شهرستانی‌ها و افغانی‌ها هم بر خلاف تصور قبلیم کلی آدم‌های صاف و ساده و صمیمی‌اند. یه چیزی تو نگاهشون و تو حرفهاشون هست که ما نداریم
این روزها کلی کارهای غیر عادی و نا متعارف انجام دادم. از تماسهای تلفنی که در مواقع دیگر و در صورت عادی بودن اوضاع محال بود انجام بگیرند گرفته تا بازیافت رابطه‌های چند سال قطع شده فامیلی و تا صبح ماندن در بخشی کاملا مردانه و
حالا هم که برای لحظه‌ای آرامش دست به دامان دیگران شدیم. با هر صدای تلفن و زنگ در از جا می‌پرم. قلبم شدیدتر و تندتر از قبل می زنه و مدام منتظر خبر بدی‌ام و باز انتظار و تکرار ریتم دلهره و دلشوره و

خسته‌ام. به تمام معنای کلمه خسته‌ام. بیشتر از آنی که در این کلمه بگنجد و وصف کند. دلم لحظه‌ای آرامش و آسایش می‌خواهد. دلم یک موسیقی، یک کتاب، خوابیدن اساسی و بی‌خیالی، یک نماز واقعی می‌خواهد. دلم یک قدم زدن اساسی، یک دل سیر گریستن و خندیدن می‌خواهد. دلم کلی چیزهای خوب می‌خواهد. آن‌قدر که خسته‌ام که دلم بی‌معطلی سفر می‌خواهد. دورتر شدن و باز دورتر و دورتر شدن را می‌خواهد. دلم همان سفر را می‌خواهد

خلاصه که چند روزی زندگی کردن ـ از نمی‌دانم کی ؟ ـ طبکارم

نمی‌دانم حالا تو این گیر و دار، وبلاگ نوشتنم دیگه چی بود؟

شراب شعر چشمان تو

2006-05-05T16:49:00.000+03:30

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشه فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

هوا آرام ,شب خاموش , راه آسمان ها باز

خیالم چون کبوتر های وحشی می کند پرواز

رود آنجا که می بافند کولی های جادوگر گیسوی شب را

همان جا ها ,که شب ها در رواق کهکشان ها عود می سوزند ؛

همان جا ها , که اخترها به بام قصرها مشعل می افروزند ؛

همان جا ها , که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند ؛

همان جا ها ,که پشت پرده شب دختر خورشید فردا را می آرایند ؛

همین فردای افسون ریز رویایی

همین فردا که راه خواب من بسته است

همین فردا که روی پرده پندار من پیداست

همین فردا که ما را روز دیدار است !ا

... همين فردا كه روز

....همین فردا

همین فردا...من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد !ا

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است

به هر سو چشم من رو می کند : فرداست !ا

سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند

قناری ها سرود صبح می خوانند.....

....

من آنجا , چشم در راه توام , ناگاه

تورا , از دور می بینم که می آیی

تورا از دور می بینم که می خندی

تورا از دور می بینم که می خندی و می آیی

.... نگاهم باز حیران تو خواهد ماند

سرا پا چشم خواهم شد

...

سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد

تنم را شراب شعر چشمان تو خواهد سوخت

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند

...

... و گر بختم كند ياري

ای افسوس !ا

سیاهی تار میبندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد، پاییز است

هوا آرام , شب خاموش , راه آسمان ها باز

زمان در بستر شب - خواب و بیدار است !ا

فريدون مشيري

! تولدم مبارک

2006-05-02T19:15:00.000+03:30

پیش از آن که زاده شوم

فرشته ای

نام تو را بر حافظه ام حک کرد

آن فرشته

وقتی به من خبر داد

که تو از آن منی

دلم خواست که زودتر

به دنیا بیایم!ا

اصلاً‌حواست هست؟

2006-04-22T19:06:00.001+03:30

ببینم، اصلاً حواست هست؟

اصلاً متوجه گذر زمان میشی؟

اصلاً پنجره ای اون طرفها هست؟

که ببینی غروب شده و یک نفر اون دور دورها، داره رو بوم هستی چه نقاشی های محشری می کشه؟

پنجره ای اون طرف ها هست که تو بعد از یک روز پرکار و مشغله دلت برای بعضی از آدم تنگ بشه و بگیره؟

...

حتماً پنجره ای اون طرف ها هست

آره غروب نزدیک است.

2006-04-14T19:37:00.000+03:30

تو که سواد داری ، لیسانس داری ، همه چی رو می دونی

روزنامه خونی ، کتاب می خونی ، با بزرگان می شینی

بگو ! تو بگو ! از چیه که من دلم اینجوری گرفته !؟

غم نان اگر بگذارد

2006-04-11T20:25:00.000+03:30

از دستهای گرم تو

کودکان توامان آغوش خویش

سخن ها توانم گفت

غم نان اگر بگذارد

رنگ ها در رنگ ها دوید

از رنگین کمان بهاری تو

که سرا پرده در این باغ خزان رسیده بر افراشته است

نقش ها می توانم زد

غم نان اگر بگذارد

غم نان اگر بگذارد ...

... غم نان اگر بگذارد

شانه طوفان

2006-04-09T18:27:00.000+03:30

از آن می ترسم آخر گم کنم در این قفس آبادها، بال و پر خود را

نیابم در شب پس کوچه های گنگ و وهم آلود، صبح باور خود را

چنان در بند این نیمم، چنان در بند این زنجیر، در بند تن خاکی

که دیگر برده ام از یاد آن روح رها در اوج، نیم دیگر خود را

میان دین هفتاد و دو ملت گشته ام، اما هنوز آن گیج گمراهم

بده یا رب به دست دل چراغی، تا مگر پیدا کنم پیغمبر خود را

تبار آتشینم کو؟ چنان خو کرده ام امروز با سردی و خاموشی

که در خاطر ندارم ای دریغا ! شعله ای از آنهمه شور و شر خود را

نمی دانم کدامین دست خاک آلود، چشم تیز عاشقم را بست ؟

که در هر گوشه می گردم، نمی یابم خروش و خشم و خون و خنجر خود را

چه تاریکم ! غروبی تشنه ام ! آن روزهای روشن جاری کجا رفتند ؟

که می بینم چنین لبریز خشکی و شب و سوز و عطش، دور و بر خود را

مگر قحط الشراب افتاده امشب در شب میخانه چشمان تو ای عشق !؟

نگاهی کن که تا از چشمه سبز نگاهت، پر نمایم ساغر خود را

شکسته بال من -اما- دلم پر می زند، در آرزوی آسمانی سرخ

کجا شد دار گیسوی جنونی، تا که در پیش پایش بیندازم سر خود را ؟

نمی بیند به غیر از برق شمشیر و نمی فهمد زبانی جز زبان تیغ

بکش ای عشق ابرویی، که قربانی نمایم، این دل کور و کر خود را

روا کی باشد اینگونه، به امن دامن ساحل سر آسوده بگذارم !؟

خوشا آن شب که روی شانه طوفان بیندازم چو موجی بستر خود را

2006-03-09T18:02:00.000+03:30

و یادم باشد ...

که اگر دلم گرفت

خدا با من است

2006-02-19T15:59:00.000+03:30

افوض امری الی الله ... انَّ الله بصیرٌ بالعباد

2006-02-18T15:52:00.000+03:30

از بختیاری ماست

...شاید

که آنچه می خواهیم

یا بدست نمی آید

یا از دست می گریزد

موضوعی برای نوشتن

2006-02-15T14:05:00.000+03:30

آدم وقتی چند وقت ننویسه، یا کرخت و سست می شه .یا هم مثل بچه مدرسه ایها تنبل می شه و انگار که به کل نوشتن از یادش می ره. یا اصلا موضوع جالب و سرحال آوری ! یافت نمی شه و یا هم آنقدر موضوع و مسئله برای نوشتن و پرداختن به آنها دارد که از نوشتن و به کار گیری ایهام و ایجاز و تلخیص و انسجام بخشیدن به آنها عاجز می ماند و به قولی از بسیاری گفتار خاموش می ماند . هر چقدر هم که بیشتر فاصله بیفته ... با نوشتن دورتر و غریبه تر می شه ! اشتباه نشه من اصلا قصد ندارم که در مورد علل ننوشتن اینجا بنویسم . من فقط می خواستم بگم که نوشتن اینجا چه فایده ای دارد ؟ آدم باید لی فکر کنه که مبادا این موضوع به این بربخوره ! مبادا خاطر نارنجی فلان کس برنجد ! مبادا که بهمان کس این مطلب را به خودش بگیره و به دل بگیره ! به اضافه کلی موضوع تکراری و روزمره که حس نوشتن آدم را سر ذوق نمی یارن ! خلاصه اینکه اینقدر آدم فکر و ذهنش را به این حواشی و جوانب مشغول کنه که دست آخر هم به طور کلی عطای اینگونه نوشتن را به لقاش می بخشه و می بوسه می ذارتش کنار ! وقتی که نمی شه از خیلی از دغدغه ها و دلمشغولیهای اصلی نوشت ، وقتی که نمی شه از خیلی از مسائل اصلی و نه فرعی و حاشیه ای نوشت ، وقتی که نمی شه از این نوشت که ...ا
از شما چه پنهان کم کم به فکر خداحافظی با این وبلاگ هستم و کلا قصد دارم که نوشتن این تیپی را بذارم کنار! خیلی دوست دارم که سبک و سیاق نوشته هام از روند فعلی خارج بشه و اونجوری بشه که واقعا راضی ام کنه ! ا

باز هم در این مورد بیشتر می نویسم ... تا بعد

اشتقاق

2006-02-14T14:46:00.000+03:30

وقتی جهان

از ریشه جهنم

و آدم

از عدم

و سعی

از ریشه های یاس می آید

وقتی که یک تفاوت ساده

در حرف

کفتار را

به کفتر

تبدیل می کند

باید به بی تفاوتی واژه ها

و واژه های بی طرفی

مثل نان

دل بست

نان را از هر طرف بخوانی

نان است

قیصر امین پور

اسباب کشی

2006-02-06T15:47:00.000+03:30

این داستان دنبال خانه جدید بودن ما، به گوش همه رسیده ؛ حتی خواجه حافظ شیرازی هم پیگیر ماجرا بود مثل خیلی از دوستان !ا

پس جا دارد که بدینوسیله به اطلاع همه برسانیم که بالاخره با سعی و مجاهدت و تلاش فراوان و عرق ریختنها و دوندگی کردن و تا خرخره زیر بار قرض فرو رفتن و کمک دوستان و احباء و یاری باری تعالی و... فردا قرار است که اسباب کشی کنیم و به اصطلاح نقل مکان بفرمائیم

وقفه چند روزه در نوشتن را ناشی ازشلوغی و خستگی ما بدانید #

تا یادم نرفته بگم که ما که از محرم امسال چیزی غیر از جعبه موز و جمع و جور کردن نصیبمان نشد #

اینکه دوستی را به جرم اینکه جلد اول کتابی را بهت هدیه داده ، مجبور کنی که جلد دومش را هم جلو چشم خودت بخره و چند قدم جلوتر بهت هدیه بده هر چند که اوج نا مردی و پرروئیه ... اما خیلی مزه میده

آنها در حال خوردن ما هستند

2006-01-30T16:52:00.000+03:30

لطفا بیائید ما رابخورید ... عنوان مطلبی است که خواندنش کمی تا قسمتی مو را به تن آدم سیخ می کند

برای من که همیشه در کتابها و تصاویر دنبال عمق فاجعه هیروشیما و ناکازاکی بودم و هر چقدر هم که جواد توضیح می داد متوجه این نمی شدم که مثلا از شدت گرمای حاصله از انفجار بمب اتمی در هیروشیما از خود فرد هیچ اثری نیست ولی سایه اش هست، یعنی چی ؟

در این مطلب نیز به طور گذرا به مسئله تجهیز وزارت دفاع آمریکا و اسرائیل به یک سری موشکها و تسلیحات ویژه ای است که ... جالب اینکه آنها این تحقیقات گسترده سالهاست در حال انجام است و شاید هم چند سالی بعد از آن است که بحث و منازعه بر سر انرژی هسته ای ایران و حقوق بشر و... را آمریکا بر علیه ایران عَلَم کرده و کماکان نیز ادامه دارد و ... برای نسل ما که جنگ ایران با عراق را دیده و لمس کرده و کودکی خود را از این سنگر به آن سنگردویده و شبها گوش به زنگ آژیر گذرانده و روزها را به شمردن هواپیماها یا موشکها و شنیدن صدای انفجارطی کرده و اکنون پس از آنهمه سال شنیدن تهدیدات مکرر آمریکا برای حمله به ایران و دارا بودن چنین تسلیحاتی که نه مرز می شناسند و نه در و دیوار و نه سنگر و نه تن و پیکری و کلا هیچ چیزی را یارای ایستادن در برابر آنها نیست؛ ما را می برد به تخیل زمانی که خودمان دیگر نیستیم ولی سایه امان روی زمین مانده باشد ... در واقع هم شاید کار دیگری از دستمان بر نمی آید ... غیر از اینکه دعا کینم فرزانگان مملکت که گرداندن و چرخاندن سکان امورکشور را دست دارند کمی آرامتر برانند تا شاید چند صباحی بیشتر بمانیم و به قولی دیرتر پخته شویم ... همین

2006-01-28T14:32:00.000+03:30

... هوای حوصله بد جور ابری است

میل باریدن بی طاقتشان کرده ...

تواضع

2006-01-24T16:06:00.000+03:30

آجیلهایش را از تواضع می خرید

تا ثابت کند که چقدر تواضع دارد ؟

و همچنان دست از تواضع و ریاضت کشیدن بر نمی دارد

این یکی از تراوشات ذهنی اینجانب می باشد #

استجابت دعا

2006-01-23T14:18:00.000+03:30

کلی دعا می کردند که با شهیدان محشور شوند

دولت که عوض شد

کلی مشهور شدند

با کمی دخل و تصرف، اصل جمله از آقای "ناصر فیض" است #

چهار نکته

2006-01-21T11:22:00.000+03:30

اول : بدینوسله اعلام می کنم که بنده با اینجا هیچ ارتباطی ندارم و موقع علم کردن آن به هیچ وجه با من هماهنگ نکردند و گرنه عمرا می گذاشتم که اینجوریا باشه!!ا

دوم : راست می گوید او که می گوید همه ما در نهاد ناخودآگاه خود یک دیکتاتور مخفی هستیم و این هم مثل دیگر خصلتها صرفا مختص دولتمردان نمی شود و جملگی اگر از چیزی یا کسی یا ... خوشمان نیاید و باب دلمان نبود به حذف کلی و نبود آن حکم می دهیم !!جای بحث خیلی دارد اما مجال و حوصله ای نیست

سوم : هوا رو دارین که ! ما طی یک اقدام کاملا خودجوش و دقیقا هم همین امروزو در همین هوا تصمیم گرفتیم که برویم نوک کوه دنبال خونه بگردیم ! دقیقا همین امروز !!ا

چهارم : کسی می داند که " دل خوش سیری چند "؟

گلهای معرفت

2006-01-16T11:31:00.000+03:30

گلهای معرفت را از علی آقا به مناسبت خجسته زادروز آقا جواد هدیه گرفتیم !ا

اریک امانوئل اشمیت نثر جالب و روانی دارد. سروش حبیبی نیز سنگ تمام گذاشته و برگردان مناسبی از آن را

ارائه داده است . کتاب از سه داستان بلند در ظاهر مستقل تشکیل شده است. امانوئل اشمیت نگاه خود را به سه مذهب بودیسم ، تصوف ا( البته از نوع ترکیه ای آن ) و مسیحیت را در قالب این سه داستان به سادگی و بدون هیچ گره و پیچیدگی نمایان ساخته است. به طور حتم این نگاه نه کامل است و نه صحیح و بی عیب و نقص ! برای مثال وی برای بیان دیدگاههای خود نسبت به بودیسم، بلندی های هیمالیا را انتخاب کرده است. در حالیکه اگر با بودیسم آشنائی مختصری داشته باشید، می دانستید که بودیسم رایج در بلندی های هیمالیا تفاوت های فاحشی با بودیسم هندی و بودیسم رایج در شرق دور دارد؛ یا تصوف رایج در ترکیه با نوع ایرانی و حتی عربی آن تفاوت های بسیاری دارد . اما به هر حال نحوه ای را که برای بیان لطایف هر یک برگزیده، قابل تحسین است ! به خصوص عقاید اصلی مسیحیت که در کلام کودک بیمار داستان سوم ( که من این داستان را خیلی دوست دارم ) به ظرافت تمام تزریق شده است !ا شیوه نگارش روان و بسیار ساده امانوئل اشمیت از گلهای معرفت اثری جذاب، گیراو لطیف خلق کرده است. لازم به ذکر است که این سه استان نشانگر دیدگاههای یک استاد فلسفه ـ خود نویسنده ـ را نشان می دهد و مطمئنا اشکالات و ناهمگنی های بسیاری بر آن مترتب است ! اما با این وجود اثری است که به خواندنش می

ارزد و خواندن آن را توصیه می کنم

تا یادم نرفته بگم که این کتاب را نشر چشمه در دو هزار نسخه منتشر کرده است

البته تاکید می کنم که بنده به هیچ عنوان و تحت هیچ شرایطی این کتاب را به هیچ بنی بشری امانت نمی دهم ! حتی به شما دوست عزیز !ا

جا دارد که باز هم از علی آقای گُل به خاطر این کتاب زیبا تشکر کنم

عصر جدید

2006-01-14T15:29:00.000+03:30

ما
در عصر احتمال به سر می بریم
در عصر شک و تردید
در عصر پیش بینی وضع هوا
از هر طرف که باد بیاید

در عصر قاطعیت تردید
عصر جدید
عصری که هیچ اصلی
جز اصل احتمال ، یقینی نیست

اما من
بی نام تو
حتی
یک لحظه احتمال ندارم

چشمان تو
عین الیقین من
قطعیت نگاه تو
دین من است
من از تو ناگزیرم
من
بی نام ناگزیر تو ، می میرم

قیصر امین پور

پ.ن:جهت انجام و رتق و فتق یک سری امور محوله و معوقه و متمنیه ! به همان دست غیب کذایی شدیدا نیاز است، چنانچه کسی از آن سراغی دارد و یا یقینا احتمال می دهد که کجا و به چه کاری مشغول است ... لطفا هر چه سریعتر مراتب را در اطلاع قرار داده و خانواده ای را از نگرانی در بیاورد و مژدگانی خویش را دریافت فرماید

با تشکر

پایانی برای یک آغاز

2006-01-10T15:59:00.000+03:30

یک روز صبح زود چشمهایم را که باز می کنم، فرشته ای بالهایش را به صورتم می زند و می گوید
این آخرین باری است که خورشید را می بینی . می توانی تا غروب کنار پنجره بایستی و با آسمان و پرنده هاش حرف بزنی . می توانی دستهایت را در رودخانه ای که از نزدیکی اتاقت می گذرد ، بشویی . می توانی مشقهای نا تمام کودکی ات را تمام کنی . روی سبزه ها دراز بکشی . درختان را در آغوش بگیری و گلهای سرخ را ببویی . می توانی آخرین سطر نامه ات را بنویسی و روزنامه های صبح و عصر را تا انتها بخوانی و دگمه های پیراهنت را در آینه ببندی . می توانی زانو به زانوی خدا بنشینی ، گناهان ریز و درشت و تکراری ات را بشماری و یک دل سیر گریه کنی

وقتی که فرشته به سوی بی نهایت پر می کشد؛ یادم می اقتد هنوز کارهای زیادی هست که باید انجام بدهم. باید صندلی خالی ام را کنار گلدانهای شمعدانی بگذارم، با ابرهای دلتنگ راه بروم، آرام و بی صدا با آرزوهام خداحافظی کنم، عکس کبوتر را ببوسم، خطوط ساده چهره ها را به خاطر بسپارم. باید دلهایی را که شکسته ام، از نو بسازم. چشمهایی را که ندیده ام، به دقت ببینم. صداهایی را که نشنیده ام، صمیمانه در آغوش بگیرم و یک بار دیگر در ساحل پر از گوش ماهی و صدف بایستم و مشامم را از عطر تازه موجها پر کنم . باید تمام نوشته های ناتمامم را تمام کنم . کتابهایی را که نخوانده ام ، بخوانم و ... و سرانجام باید خدا را سپاس بگویم که اجازه داد یک روز دیگر باشم . با اشیاء و کلمات دوست شوم و زندگی ام در میان رویاهای معصوم بگذرد
فرشته آنقدر دور می شود که فقط ردی از بالهایش را در آسمان می بینم . نمی دانم صدایم را می شنود یا نه، اما با همه وجودم فریاد می زنم

ای فرشته مهربان، از خدا وند بزرگ بخواه فرصتی دیگر به من بدهد !ا

فرصتی برای دوست داشتن. یک روز اصلا کافی نیست

باور کن که هنوز به خیلی ها نگفته ام که دوستشان دارم

حتی به او که هر روز ساعتم را با صدای قلبش

و نفسهایم را با جزر و مد نفسهایش تنظیم می کنم

حتی به او !!ا

پ . ن : چنانچه شما متوجه که امروز آخرین روز زندگیتان است ، چه می کنید ؟ تا کنون به این موضوع اندیشیدید ؟ البته کسی هنوز به من هم نگفته !ا

! مُردم از خوشی

2006-01-07T15:00:00.000+03:30

یه سردرد عجیب و غریب ، یه حال خراب و تقریبا نزار ، بدن کوفته و ضعیف ، شب را در بیمارستان گذراندن ـ در این ماه برای سومین شب ـ ساعتهای ممتد با سرم و آنژیوکت وصل شده به دست ساعات پر درد را سپری کردن ، گریه و آه و هر چی بیچارگی جمع و چند روز همراه با مایعات گیج و ویج خوردن ،درد سر و بی خوابی را برای عزیزی به ارمغان آوردن ، با حضرت مرگ هم سلام و علیک کردن ،به دویست و پنجاه نفر دلسوز و نگران توضیح دادن اینکه چرا اینجوری شدم و ساعتهای ممتد گوش دادن به نسخه های عجیب و علت یابی های عجیب تر و دادن قول مردانه مبنی بر اینکه ایندفعه دیگه خدائیش برم یه دکتر خوب ، نگرانیها و دلمشغولیهای همیشگی و... امروز هم سر وکله زدن با چند تا آدم زبون نفهم و حالی کردن این که چرا نبودم و حالا که هستم چرا در واقع اینجا نیستم و آغاز یک سرما خوردگی دلچسب ! و باز شروع سردرد و ...ا

اینها تمامش اوج خوشی است ... چرا نباشد ؟

چراکه اوضاع می توانست از این هم بدتر و کیفورتر شود که شکر خدا هنوز نشده !ا

پس هنوز هم جای شکرش باقیه !ا

! بد جوری گیر دادم

2006-01-01T11:24:00.000+03:30

این گنجشک هم فهمیده که با گندم برچیدن ره به جائی نخواهد برد

! شوخی شوخی، با خدا هم شوخی

2005-12-31T08:49:00.000+03:30

تازگیها به این نتیجه رسیدم که ::: برای رسیدن به مقاصد خویش به راههای کاملا منطقی و اصولی و متعارف تکیه نکنم. چرا که به تمام معنای کلمه تا روزی و قسمت نباشد و تا خدا نخواهد هم محال است که رخ بدهد. یعنی اینکه هر چقدر هم که حساب و کتابی پشتش باشه و انگار می بینی که اگر هیچ اتفاق خاصی یا در واقع چنانچه دست غیب وارد ماجرا نشود، محال است که نشود؛ اما زهی خیال باطل ! دست غیب را درست برای همین جور مواقع تو مخ ما کردند که وقتی همه چیز بهم ریخت و خراب شد راه مفری داشته باشیم و همه چیز را بیاندازیم گردن همان دست غیب کذایی و بگوئیم که لابد صلاحی در کار بوده و خدا خواسته که چنین بشود و چنان بشود و با عقل کوتاه اندیش و ناقص ما چون قابل حل و فصل نیست پس قضیه کاملا ماورایی و خارج از تصور است پس فوق العاده هم پیچیده و دقیق است و ما هر چه تلاش کنیم ، به طور قطع ره به جایی نخواهیم برد
اصلا می دانید قضیه از چه قرار است ؟ اصل قضیه این است که ما به این دست غیب عشق می ورزیم و بدون وجود آن نمی توانیم کارهای یومیه خود را به سرانجام برسونیم و انگار که خودمان دوست داریم که یهو همه چیز به هم بریزه و یهم هم درست بشه ! ما آدمهای یهویی هستیم ... یهو تصمیم می گیریم که یک کاری را بکنیم و یهو هم به سرمون می زنه که اون کار رو نکنیم و برای این دلسرد شدنمان هم هزار و یک توجیه داریم که هزارتای اون مربوط می شه به وجود همون دست غیب که به موقع وارد کارزار شده و ما را از انجام آن کار بازداشته ! حالا فرضا اگر که اون که اون کار انجام می شد به کجای این عالم بر می خورد ، باید یقه همون دست غیب را سفت چسبید که...ا

احتمالا این پرنده هم در حال گندم بر چیدن می باشد

به داستانی که امیر آقا نقل کرده اند ، توجه کنید و ببینید که حامل چه پیامی هست ؟!ا به تمثیلها دقت کنید و آنها را با حال و روز خود مطابقت دهید ... ا
واقعا فکر کنید و ببینید که جواب این سوالها چی می شه ؟
هر کدام از ماها چندتا از این حکایتها و داستانها بلدیم ؟

تا حالا چند بار به این حال و روز افتادیم ؟
نمی شد که پیر مرد گره اون کیسه را سفت تر می بست که با کمی لغزش پا ، محتویات اون کیسه کله پا نمی شد ؟
نمی شد که خیلی منطقی و اصولی یکی پیدا بشه و اون گندمها را از آن پیر مرد بخت برگشته می خرید و اون بنده خدا هم به خرید عسل و عدسش می رسید ؟
نمی شد بدون اینکه اون کیسه همراه با تمام امیدها و آرزوهای آن پیر مرد نقش بر زمین شود ، وی آن همیان زر کذایی را می یافت ؟
نمی شد بدون اینکه کاملا ناامید شود و از زور یأُس و درماندگی تا مرز کفر پیش برود ، خداوند راهی را جلوی پایش می گذاشت ؟
نمی شد بدون بازی کردن با عواطف و احساسات خلق الله و همذات پنداری با آن بیچاره و خود را جای او و او را جای خود گذاشتن به یک نتیجه منطقی و قابل قبولی رسید ؟
حتما باید به اون ته ته رسید تا آغازی دیگر باره یافت بشه ؟
حتما باید به تاریکی مطلق رسید تا کورسوی روشنائی معلوم بشه ؟
حتما باید همه چیز توسط همین دست غیب حل شود و ما فقط بازیگری بیچاره و درمانده باشیم که همواره گریه کنان و کفر گویان در حال برچیدن گندم باشیم که ناگهان با سوپرایز عمرمان مواجه بشیم و دوزاری کج و کوله امان اینطوری بیفتد ؟
نمی شد که ....ا
حکایت ما آدمهای یهویی خیلی شبیه اون بنده خدا شده که "قصد عزیمت به جائی را داشته و در حال سفر بوده که ماشین خراب می شه و خلق الله می آیند پائین و بعد از مدتی ماشن درست می شه و اون بنده خدا می پرسه که خب قضیه از چه قرار بوده و چه اتفاقی افتاده بود ؟ در جوابش می گن که چیز خاصی نبوده و حتما یه صلاحی توش بوده ... خلاصه اینکه در طول مسیر چند بار این اتفاق تکرار می شه و همان سوال و همان جواب ... و بعد از چند بار که حالا ماشین درست شده بهش می گویند که بیا و سوار شو . می گوید تا اون صلاحی که توش هست نیاد پائین ، من دیگه سوار ماشین نمی شم" .... حالا هم حکایت ماهاست. همه جای زندگیمون گره خورده با وجود یا عدم وجود این صلاح !!ا

*****************************

می پرسیم : که اگر کیسه گندم ما ریخت و همیان زری یافت نشد چی ؟
می گویند : خب شما به گندم برچیدنتان برسید و بی خیال آخرش بشید !ا
می پرسیم : که پس از عمری گندم برچیدن مگر به کجا رسیدم ؟
می گویند : حتما صلاحی در کارهست و در عوض در گندم برچیدن کلی صاحب تجربه شدید !ا
می پرسیم : چگونه است که گندمها را ما بر می چینیم ولی دیگران همیانهای زر را می یابند ؟
می گویند : که حتما صلاحی در کار هست که شما می چینید و دیگران می برند !ا
می پرسیم : که چرا گندمهای همه نمی افتد و خیلی ها گندم برنچیده به شمردن همیانهای زر مشغولنند ؟
می گویند : که تمام اینها امتحانی بیش نیست ... شما را اینگونه می آزمایند و آنها را آنگونه !ا
می پرسیم : که این چه عدلی است که عده ای را به گندم برچیدن بیازمایند و مابقی را به شمردن همیانهای زر ؟
... و پاسخی نیست

بیشتر از این هم دیگه صلاح نیست گیر بدهیم ، هم از ترس غضب خدا و احتمالا غضب امیر آقا !ا

اعتراف

2005-12-28T15:50:00.000+03:30

خارها

خوار نیستند

شاخه های خشک

چوبه های دار نیستند

میوه های کال کرمخورده نیز

روی دوش شاخه بار نیستند

پیش از آنکه برگهای زرد رازیر پای خویش

سرزنش کنی

خش خشی به گوش می رسد :ا

برگهای بی گناه

با زبان ساده اعتراف می کنند

خشکی درخت از کجا آب می خورد ؟!ا

قیصر امین پور

جواد جان تولدت مبارک

2005-12-25T10:50:00.000+03:30

امیدوارم که به جای برف شب کریسمس که مصادف با تولدت می باشد، باران و تگرگ امروز را از سبد آبی آسمان پذیرا باشی

در روزهای خشک بی ترانگی، بهترین لحظه هایم در کنار تو می گذرد. خوشبختی عظیمی است با تو بودن و با عطر نفسهای عزیز تو خیابانهای سرگشتگی را پیمودن

ابرها را از انتهای آسمان می چینم و جامه ای نرم برایت می دوزم. بعد از آن، باران را به خاطر تو تماشا خواهم کرد. آنگاه تو همراه باران در تمام دشتها خواهی بارید و من بی آنکه شماره شناسنامه ات را بدانم، تو را دوست خواهم داشت

دلم می خواهد برای همیشه به چشمهای تو تبعید شوم و در کنار مردم آن روزگار بگذرانم و با هر پلکی که بر هم می زنی بمیرم و با هر پلکی که از هم می گشایی، دیگر بار زندگی را از سر بگیرم

زمستان که آمد ، قبل از آمدنت همه چیز را مهیا می کنم. با آتش پرتقالها خودم را گرم می کنم، به سکوت آینه ها گوش می دهم و برای باغچه های تشنه کاسه ای پر از دریا خواهم آورد

چگونه بگویم ... دلم برای آن خدائی که در قلب معصوم تو زندگی می کند، تنگ شده است ؟

تیر خلاص استاد یوگا

2005-12-24T14:02:00.000+03:30

فعلا بهتر است که احوالات لبنانیها را بی خیال بشویم و کمی از خودم بگویم
پنج شنبه هفته گذشته در کلاس یوگا براین اتفاق با مزه ای رخ داد
استثنائا من خیلی زود رسیدم و در واقع اولین نفر بودم که به محض ورود متوجه شدم که استاد خودمان نیامده و استاد بزرگ میتی کمون اِ ببخشید منو جو گرفت ! یا جو منو گرفت ! کدومش درست تره ؟ به هر حال ... شهرزاد خانم استاد اصلی کلاس یوگای ما که کلاسهای وسط هفته و پیشرفته را اداره می کنند ، تشریف آورده اند و امروز را با ایشان خواهیم گذراند. اسمم را پرسیدند و طبق معمول معرفم را و ...ا

خلاصه اینکه فرم ثبت نامم را برای آشنایی بیشتر به همراه خودشان به سالن آوردند و پرسیدند که بچه ها همیشه دیر می آیند و چه جوریه و از اینجور حرفها ... خانم خوبی به نظر می رسید . مهربان و پر انرژی و سرشار از موج مثبت ... درد سرتان ندهم در بیان علتها و امراضی که به آنها مبتلایم و کلی هم حالا بحث بر سر این مسئله که درد جدی و غیر جدی یعنی چه و رسیدیم به اینجا که من داشتم ذکر مصیبت می کردم که فلان روز به همراه همسرم داشتیم ....... که حرفم را برید و گفت : تو فسقلی مگه شوهر هم داری ؟
باز هم همان حکایت همیشگی !هم بهم برخورده بود که من کجاش فسقلی ام ؟ دیگر اینکه خسته شدم از بس که همه وقتی می فهمند متاهلم به این نتیجه می رسند که زود ازدواج کردم و وقتی می گویم که چهار سال و اندی است که از این اتفاق خجسته و مبارک می گذرد، بیشتر متعجب می شوند و حتی اگر سنم را هم بگویم ول کن ماجرا نیستند

واقعا چه حکایتی است من که نمی دانم ؟

خلاصه اینکه همیشه دوست داشتم در جواب بگویم که این به زعم شما فسقلی شوهر دارد که هیچ ! این که تازه قسمت خوب و امیدوار کننده ماجراست ، از آنطرف هم دوتا خواهر شوهر دبش و توپ دارد که شدیدا اهل نوازش و کرامت اند و شش دانگ هم مادر شوهر و دو فقره هم جاری شارژ شده و آماده در رکاب دارد ! وبا همه اینها هم سر وکله زده و.... اینها را چه می گویید ؟
الغرض باز هم اینها را نگفته اما در جواب هر آنچه که می پرسیدند که چند وقت که چنین است ؟ می گقتم : دو سال. سه سالی می شه . چهارساله . دوسال و نیمی می شه که اینجوریم و .... ایشان هم حکم صادر فرمودند که همه اش مال این است که من زود ازدواج کرده ام و خلاص

گزینه صحیح را انتخاب کنید

2005-12-17T10:49:00.000+03:30

من که نمی دانم اما آیا شما می دانید که

... آدم فشارش

می رود پائین ؟

می آید پائین ؟

می افند پائین ؟

می کشد پائین ؟

...

من که نمی دانم اما آیا شما می دانید که

... فشار عصبی به آدم

وارد می شود ؟

نازل می شود ؟

لطف می شود ؟

خراب می شود ؟

...

... تراژدی من و شجریان و

2005-12-05T14:10:00.000+03:30

برداشت اول: کل این کارهای خانه یک طرف و این گوشت و مرغ تمیز کردن یک طرف !ا
واقعا چندش آوره ! اما چاره ای نیست و هیچ مفری هم از آن ندارم ! البته یک راه هست و آن هم این است که وجترین بشیم و خلاص ! از همان موقعی که می خرمشان تا زمانی که اقدام به انجام این مهم می نمایم کاملا مچاله ام که واقعا چرا چنین است ؟ نه می شه که به کسی داد و حاضر و آماده آنها را تحویل گرفت چرا که حساسیت بیش از اندازه در این مورد این امکان را می ستاند و نه نمی شود به این بسته بندیهای بیرون اعتماد کرد که معلوم نیست چی به چیه ! پس یک راه بیشتر پیش رو ندارم و آنهم دست به کار شدن است چرا که وقت تنگ است

برداشت دوم: خلاصه اینکه بعد از فراهم آوردن وسایل و ادوات لازم ، حالا نوبت اجرای ابداعات و کشف ما در راستای قابل تحمل کردن ماجراست و آنهم این است که عمدتا در این جور مواقع یا حضرت سروش به دادم می رسد یا حضرت شجریان ! اما از آنجائی که داغ کنسرت شجریان به دلمان تازه بود پس مرکب خوانی ـ نوا ـ را در فضا طنین انداز می کنم و آقا جواد هم در راستای احقاق حقوق زنان و احتمالا روحیه دادن به بنده در حال خواندن روزنامه وزین شرق روی زمین دراز کشیده اند

این هم عکس آخرین کنسرت شجریان که داغش بر دل ما ماند

برداشت سوم: شجریان می خواند : بگذار تا مقابل روی تو بگذریم دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم و من: چربیها را می زدودم. شجریان می خواند: ... از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم و من در حال جدا کردن رگ و پی گوشت هستم . شجریان می خواند : از دشمنان بریم شکایت به دوستان ؛ چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم و من: سوا می کنم : اینها برای قیمه و اینها هم برای قرمه و اینها هم برای لوبیا پلو و... دردناکتر از این که هر از چند گاهی هم آقا جواد نقد شعر هم برپا می کند، البته در این میان هر چند دقیقه یکبار ایشان جهت شادی روح اموات و به رخ کشیدن حُسن نیتش لاینقطع می پرسد که: چایی می خوری ؟ حالا می داند که من نه تنها در حین انجام کارهای به این ظریفی و سرشار از لطافت و نزاکت چیزی نمی خورم بلکه تا روز بعدش هم لب از خوردن و آشامیدن فرو می بندم ... در حال روزنامه خواندن و چای نوش جان کردن و هر از چند گاهی هم نقد و بررسی احوال ناخوش مملکت و خندیدن به شیرین کاریهای رئیس جمهور و حسرت و تاسف به اوضاع فعلی را نیز چاشنی این همکاری بی شائبه آقا جواد بنمائید ... ازتمیز کردن مرغ هم که سخن به میان نیاوریم سنگین تریم

برداشت چهارم: حالا دیگر کم کم فاجعه از رنگ و لعاب می افتد ... گوشتها با ظرافت و دقت تمام بسته بندی شده و روانه فریزر محترم می گردند ... نوبت زدودن رایحه کریه به یادگار مانده بر دستان است. با ریکا، شامپو، مایع دستشوئی و بالاخره مالیدن خمیر دندان بر دستان مبارک کمی تا قسمتی آنها را قابل تحمل می نماید اما در اصل این است که

مرا دردی است غیر مردن کانرا دوا نباشد ؛ ای سخت کوش عاشق تو صبر کن وفا کن

! اول هفته و تصادف

2005-12-03T09:50:00.000+03:30

وقتی که اولین ساعات اولین روز هفته را با یک تصادف جانانه شروع می کنی و مجبور می شی که لنگ لنگان خود را به محل کار برسانی ، چه احساسی داری ؟

مایه ننگ

2005-11-28T11:44:00.000+03:30

نزدیکای ولیعصر بودیم که از رادیوی تاکسی نوای شجریان طنین انداخت که : های های های های دل تنگ من و...ا

و من پیش خود می گفتم که : دل تنگ و پای لنگ ولابد نان سنگ و ... شده اند مایه ننگ من !ا

... ما نمی دانستیم که

2005-11-27T16:03:00.000+03:30

از میان خطوط کج و معوج و از انبوه کلمات درهم و شکسته، می توانی موج نفسهایم را ببینی که آرام آرام به سوی تو می آیند. می توانی گرمای دستهایم را که پر از ترانه و بی کرانگی است، حس کنی
در لابلای نقاشی های معصوم کودکی ام و در حاشیه رنگهای تند و ملایم آن می توانی شکفتن آرزوهایم را ببینی و درختانی را که ریشه در آفتاب داشتند
من و تو گمان می کردیم تا همیشه زلال باقی خواهیم ماند، دست و رویمان سیاه نخواهد شد، دگمه های پیراهنمان نخواهد افتاد، هیچ گاه گل سرخی را نخواهیم چید و به طرف گنجشکها سنگ پرتاب نخواهیم کرد

من و تو خیال می کردیم این جاده پر از سنگریزه همین طور مستقیم و بی توقف ادامه خواهد داشت و سیلابها راه را بر ما نخواهند بست و بادها شیشه های پنجره مان را نخواهند شکست
من و تو فکر می کردیم آینه هامان تا ابد روی تاقچه بی غبار خواهند ماند و هزار بار بهار را خواهیم دید
ما نمی دانستیم پیر خواهیم شد. ما روزهای دور آینده را پیش بینی نمی کردیم. ما نمی دانستیم کوچه ها و خانه ها بعد از ما هم زندگی خواهند کرد و نفسهای ما را به باد خواهند سپرد تا با خود به ناکجا ببرد. ما نمی دانستیم که شاید کسی نام ما را در دفترچه اش ننویسد. شاید کسی حتی سالی یکبار هم احوال ما را از علفهای هرز مزارمان نپرسد. شاید ... ما نمی دانستیم

چشمهایت: زیباترین آینه جهان

2005-11-23T10:40:00.000+03:30

چه وسوسه های غلیظی میان من و تو نشسته است ! چه آوازهای عاشقانه ای که هنوز از گلویم بر نخاسته است ! چه کلماتی که هنوز نامه نشده اند و همچنان در سراشیبی انگشتانم جا خوش کرده اند
یک روز آنقدر جادو می شوم که خود را در آغوش اقیانوسهای فرسوده می بینم و روزی دیگر آنقدر شاعرم که گنجشکهای یتیم در بیتهای شعرم لانه می کنند و روز سوم آنقدر تنها که حتی نام تو را نمی توانم تلفظ کنم
چشم به آسمان می دوزم، تو با ابرهای انبوه می گذری و فردا همراه بارانی از شکوفه و انگور بر می گردی. آنگاه تمام اشیای اتاقم مست می شوند و از بند بند تنم آوازی غریب بر می خیزد

دستهایت را دوست دارم که هرگز وقت خداحافظی مهربانی اشان را از من دریغ نمی کنند و انگشت هایت را که از نامه نوشتن خسته نمی شوند
کفشهایت را دوست دارم که در روزهای سرد برفی راه خانه ام را گم نمی کنند و پیراهنت را که همیشه از عطر نارنج و خاطره سرشار است
از خیابانهای بی درخت رد می شوم و برای پنجره هایی که هنوز بازند، غزل می خوانم و شعرهای کوچکم را روی شیشه های مه گرفته قطاری که توقف کرده است، می نویسم
در شبهای بی چراغ، دستم را به سوی ماه دراز می کنم. آیا می توانم ترانه های روشن را از روی شانه اش بچینم ؟
دلم تاریکِ تاریک است

چشمهایت را روبروی من باز کن

تا زیباترین آینه های جهان را ببینم

... ثبات منفی و

2005-11-21T15:17:00.000+03:30

آقای رادیو پیام گفت: ... آمریکا خواهان ایجاد ثبات منفی ! در منطقه است و...ا

به این نقطه ها توجه کنید

مهمترین مشکل زنان حل شد !ا

راه حلی دیگر برای ...ا

اگر صد نفر روی کره زمین زندگی می کردند آنوقت ... ا

گفت و گویی با استاد (برای دیدن این لینک باید حوصله مند باشید )ا

به قول دوستی: یک پیشنهاد بی شرمانه برای رفتن به آمریکا

داستانهای ضرب المثلهای انگلیسی

دکتر سروش

2005-11-20T15:21:00.000+03:30

آیا دوره سروش به پایان رسیده است؟

دموكراسي ، عدالت ، بنیادگرایی و روشنفکری دینی در گفت و گو با دکتر سروش

شمارش معکوس

2005-11-16T15:29:00.000+03:30

حس و هوای غریبیه ! خیلی از چیزهایی که قبلا برایم مهم بوده، انگار که دیگه نیست ! خیلی از کارهایی که قبلا برای انجام دادنش سبقت می گرفتم، حالا دیگه برایم از رونق افتادند ! خیلی از مسائلی که قبلا برای دانستن و سر در آوردن از آنها سر و دست می شکستم، حالا دیگر دانستن یا نداستن آنها برایم هیچ اهمیتی ندارد ! همینطور نتیجه خیلی از پیگیریها و هدفمند بودن یا نبودن خیلی از دید و بازدیدها و حتی بی خاصیت بودن مطلب ـ پست ـ قبلی !ا

واقعا چرا باید اهمیت داشته باشند ؟ وقتی که براحتی با زدن یک دکمه می توان آنرا از روی صفحه اصلی وبلاگ حذف کرد ! وقتی که هر چه نقشه در سرداشتی به سادگی تمام نقش بر آب می شود ! وقتی که آن اطلاعاتی که ـ در اغلب زمینه ها ـ منتشر می شود واقعی و حقیقی نیست و اطلاعات اصلی همواره محرمانه و نا گشوده می ماند ! وقتی که دیگران برای تو تصمیم می گیرند که دانستن چه چیزهایی به صلاح است و دانستن چه مسائلی برخلاف مصلحت است ! وقتی که به اغلب اطرافیان خود نمی توانی در اکثر موارد اعتماد کنی و ناچاری که رابطه را به طور سطحی و ظاهری حفظ کنی و همواره به بازسازی و مرمت کاستیهای رفتاری اطرافیان بپردازی !ا

واقعا تمام اینها چه اهمیتی دارند ؟ وقتی که براحتی آب خوردن دل دیگران می شکنیم و به درد می آوریم یا وقتی که می خواهیم آب ریخته شده و کوزه شکسته را با یک عذر خواهی ساده ترمیم کنیم ! وقتی که به سادگی مردم را می فریبند و به این فریفتن مباهات می ورزند ! وقتی که از هر طرف که می روی و به هر طرف که می نگری ترس و نگرانی را می بینی که بر همه جا سایه افکنده ! ترس از جنگ و محاصره اقتصادی و چه و چه و از دیگر سو نگرانی از تورم و نا توانی هر چه بیشتر از اداره زندگی روزمره ! وقتی که کشور را گردانندگانش با دنده خلاص به سمت سرازیری دنیا و نیستی می برند در این اوضاع واقعا مرگ یک انسان در گوشه خیابان و یا گرسنه خوابیدن یک کودک چه اهمیتی می تواند داشته باشد ! وقتی که آنقدر سرگرم گذراندن روزگاری ، که برایت دیگر داشتن یا نداشتن وزیر نقت آنچنان مهم نباشد و شاید هم در دل بگویی که چه فرقی می کند یک بی کفایت دیگر کمتر، شاید اوضاع مملکت بهتر !ا

وقتی که دیگر به قول هیچکس اعتماد نمی کنی حتی به قول خودت ، چون می دانی که فردا اتفاقی می افتد که نباید بیافتد و تمام برنامه ات کن فیکون می شود ! چه اهمیتی برایت دارد که از دسته گلهای رئیس جمهورت بیشتر بدانی ، وقتی که نگران پرداختن قسط وامهایت باشی ! برایت چه معنایی دارد که صد روز حضورش را به نقد بنشینی ، وقتی که به مهلت اتمام قرار داد خانه ات اجاری ات صد روز بیشتر نمانده و تو نه وقت دنبال خانه گشتن را داشته باشی و نه توان هماهنگی بودجه ات با قیمتها را داری ! چه اهمیتی دارد که بشنوی دولتمردانت در سه ساعت ، صد مصوبه را تصویب کرده اند ، وقتی که نتوانی هیچ کاری برای خودت بکنی تا از این مخمصه رهایی یابی و نه ملجأی که دل به یاریش بسپاری غیر از شمارش معکوس ! شروع می کنی به شمردن ... شمردن روزهای پایانی قرارداد خانه ات و شمردن روزهای مانده تا بیچارگی کامل مردم. شروع جنگ. کودتا. حراج کلی مملکت. معجزات دیگر رؤسا. در مورد دومی خودت هم نمی دانی که چه چیزی را به باید به انتظار بنشینی وقتی که می دانی فقط باید بشمری! کار تو شمردن است: شمردن دشمنان، شمردن کسری بودجه،شمردن ....ا

چه اهمیتی دارد اینها وقتی که حتی حوصله ات از ادامه دادن این مطلب هم سر می رود !ا

اخبار علمی سراسر ضد و نقیض

2005-11-15T16:10:00.000+03:30

یک روز می شنویم که "نور خورشید برای پوست ضرر دارد و سرطان زاست" و چند وقت بعدش می خوانیم که ا"حمام آفتاب ویتامین " د " بدن را تامین می کند و برای سلامتی پوست بسیار مفید است"ا

یک روز می گویند: "نوزادان را زیاد بغل نگیرید تا مستقل بار بیایند" و چندی پیش مقاله ای بیرون می آید که "در آغوش گرفتن نوزاد نه تنها برای رشد روانی کودک ضروری است که برای مادران نیز مفید می باشد"ا

یک روز می گویند سحر خیز باشید تا کامروا شوید و روز دیگر می گویند که "راحت بخوابید و دغدغه سحر خیز بودن را نداشته باشید چرا که تنبل ها بیشتر عمر می کنند" البته اگر داشتن عمر طولانی مزیت به حساب آید

مدام می شنویم که بنا بر آخرین تحقیقات به دست آمده خوردن روزانه فلان قدر از فلان ماده چنین می کند و چنان می شود و همچنین محققان ثابت کردند که خوردن ........................................................................ا

اگر به اخبار مخصوصا علمی و پزشکی که در طول ساعات مختلف شبانه روز به خورد ذهن ما می دهند توجه کنید، از مقالات و تحقیقات ضد و نقیض سرشارند علاوه براین تحقیقاتی که صحت و سقم آنها بر کسی نمایان نیست

این همه تغییر و عدم اعتبار داده ها و اطلاعات ناشی از چیست ؟ چه طور می شود که یک مورد در دو دانشگاه یا دو مرکز تحقیقاتی و ... مختلف ، دو نتیجه کاملا متفاوت و مغایر را به ثمره بنشاند ؟

گوش مردم را از این اظهارات متغیر پر کردن واقعا چه پیامدی را در بر دارد ؟ چند در صد از این شوندگان و بینندگان عزیز واقعا به این توصیه ها عمل می کنند ؟ چند در صد از مردم حاضرند عادتهای غذایی و خوراکی و... خود را که چندین و جند سال با آنها خو کرده اند و بزرگ شده اند را به همین راحتی تغییر دهند ؟ هر چند که این مسئله به هیچ وجه اصلا قابل انکار نیست که در صد کثیری از مردم به عادتهای غذایی غلط و اشتباهی خو کرده اند و انصاف دهید که تغییر عادتهای غذایی و بهداشتی نیز همچون تغییر عادات رفتاری و خلق و خو سخت است

پس واقعا که شنیدن این اخبار چه ارمغانی می تواند برای ما داشته باشد وقتی که به در صد کثیری از آنها همچون دیگر اطلاعات ورودی و شنیده ها جامه عمل نمی پوشانیم و حتی امکان نقض شدید آنها هر لحظه وجود دارد ؟

دیازپام، خودکشی، اعتراض، کلی سوال بی جواب

2005-11-13T11:20:00.000+03:30

در بخش اورژانس بیمارستان دخترجوانی بود که ظاهرا معتاد بود و بخاطر نرسیدن مواد قرص خورده تا کمی آرام شود
حدودا سی و چند ساله به نطر می رسید. تنومند و قوی هیکل بود. بعلت سر نگرفتن معامله ماشین پنجاه تا قرص دیازپام خورده تا راحت شود
زن جوانی بود که از دست مادر شوهرش به ستوه آمده بود و ....ا
این یکی خیلی جالب ! بود . پیرزن تقریبا شصت ساله بود. چون پسرش عاشق دختری شده و او از دختره خوشش نیامده به نشانه اعتراض ! صدتا قرص دیازپام خورده تا ....ا
همانطور که داشت خبر را با موبایل به کسی می داد زار زار زد زیر گریه . بعد هم شروع کرد تو سر خود زدن و داد و بیداد و ... معلوم شد که پدرش رفته و زن دیگری اختیار کرده و مادر پنجاه ساله اش به نشانه اعتراض ! چندتایی قرص دیازپام خورده تا ...ا
این یکی خیلی بد شانس بوده ! پسر جوانی بود که صد و پنجاه تا قرص دیازپام خورده و جهت محکم کاری هم خود را از طبقه پنجم یک ساختمان پرت کرده پائین ! اما تنها دماغش شکسته بود و ...ا
دو تا زندانی هم در بخش بودند که در زندان خودکشی کرده بودند از همان طریق خوردن قرص دیازپام
دختری بود که چون دوست پسرش را با دیگری دیده به نشانه اعتراض ! این کار را کرده بود

پسر نوجوانی بود که صدتا قرص دیازپام خورده بود خواهرش می گفت چون به هر آنچه که خواسته بود ، رسیده بود
و قس علی هذا !!ا

روش خودکشی اکثر این آدمها خوردن همان چند قرص کذایی است . سوالی که در اینجا مطرح می شود این است که: براستی این آدمها این قرصها را از کجا گیر آورده اند ؟ از این هم که بگذریم واقعا آدمها به کجا می رسند که احساس می کنند اینجا همان آخر خط است ؟ چرا از ادامه دادن هراس و واهمه داریم ؟ چرا نیک مبارزه کردن را نیاموخته ایم ؟ چرا کمی سرمان را آنطرف و اینطرف نمی چرخانیم تا دریابیم که راههای دیگری هم هست ؟ چرا اینقدر تنبلیم ؟ چرا همیشه برای رسیدن به مقاصد خود از کوتاه ترین راه ممکن استفاده می کنیم ؟ آیا برای نشان دادن اعتراض خود، باید خود را کشت ؟ باید نبود تا اعتراض کرد ؟ مگر در حضور و بودن اعتراض ـ حالا به هر وضعی ـ امکان پذیر نیست ؟ چرا اینقدر ضعیف شده ایم که اوج قدرتمان باید در نیستیمان تحقق یابد ؟ یعنی واقعا این آدمها هیچ تعلق خاطری در این دنیا ندارند که گوی فرار را می ربایند ؟ آدمی به کجا می رسد که تا این حد ترس از رویارویی بر تمام ارگانهای بدنش مستولی می شود که دست به چنین کاری می زند ؟ کدام دلیل و منطق توجیه پذیری اعلام داشته که تنها راه اعتراض به شرایط موجود خود را کشتن است ؟

آیا آنها هم می دانستند که روزی چنین کاری خواهند کرد ؟ زندگیشان چنین پایانی را در بطن خود می پروراند ؟
آیا این همه ماجراست ؟ تصور اینکه هر شب تنها در یکی دو ساعت و آنهم به یکی از بیمارستانهای شهر و کشورمان اینهمه مورد این چنینی مراجعه می کنند مو را به تن آدمی سیخ می کند ؟ تصویر این همه آدم افسرده و مأیوس و دلسرد و نا امید و عصبی و نا آرام و نا متعادل و ... در اطراف خود واقعا وحشتناک است ؟ نمود این همه آدم که به این نتیجه رسیدند که دنیا و ما فیها دیگر ارزش دیدن ندارد نماینگر چیست ؟ آمار این همه آدمی که از بین همه راههای موجود تنها آسانترین و بی نتیجه ترین راه را می روند براستی که حکایت از چه ضعف و فاجعه ای آنهم با این وسعت دارد؟ آنها چه طور به این نتیجه می رسند که دنیا دیگر ارزش دیدن ندارد ؟
حالا به تمام اینها باید آمار خودکشی آدمهای مهم و سر شناس را باید افزود
در ضمن در فصل پائیز و زمستان هم به خاطر هوای گرفته و ابری و ... آمار خودکشی کردن بالاتر است

بعد التحریر: کلی صحبت در این باره هست و اکثرا هم می دانند به اضافه دهها سایت مربوطه که باز نمی شد و ...ا

مشاهدات من در بیمارستان

2005-11-12T10:58:00.000+03:30

این چند روز آخر هفته قبل را کلا در بیمارستان و مسیر بیمارستان به خانه و از این قبیل برنامه ها طی کردیم ... برای رفع ابهامات و سوء تفاهم های احتمالی از اول می گم
ا# هیچ چیز تو این دنیا از این بدتر نیست که بعد از چند ساعت حسابی در ترافیک گیر کردن ـ به دلیل باران ـ و بعد از یک قدم زدن جانانه و لطیف به همراه آقای همسرالبته در ذیل معیت و کرامت باران و خیس شدن و لرز جانانه تر و... بالاخره رسیده باشید خانه و قصد دارید که خود را با روشهای متعارف گرم کنید که ناگهان زنگ تلفن به صدا در آید و آقای همسر افتخار می دهند که جواب دهند و ... تصمیمات اخذ شده بعد از شورو با نگرانی به اینجا ختم می شود که باید برویم و...ا
ا# به قول یکی از دوستان "من سر در نیاوردم" که چرا طرف را از بیمارستان ایرانمهر حتی با وجود اینکه کلیه کارهای مربوطه و لازم را همانجا به دقت و درست و حسابی انجام داده بودند اما باز هر جوری شده وی را با آمبولانس به بیمارستان لقمان می رسانند و... وهنوز هم سر در نیاوردم

در بخش اورژانس بیمارستان لقمان

ا# چهره ها نگران . ما که بیمارمان بخاطر مسمویت غذایی پایش به اینجا باز شده به کنار. اینجا اکثرا بخاطر خوردن عمدی ـ خودکش ـ تعداد زیادی قرص اینجا هستند .کلی آدم هم ریخته اند دور هر تخت . پرستارها انگار که با شرکت ماست بندی قرار داد بسته اند که یا ماست آنها را تامین کنند و یا صرفا از ماست آنها استفاده کنند. هیچ سوالی آنجا پاسخ داده نمی شود چرا که ممکن است خدای نا کرده ترکیب آرایش بر چهره آنها کمی زیر و زبرشود. کلی آدم در حال رفت و آمد هستند و مسیر اورژانس تا پذیرش / اورژانس تا صندوق / اورژانس تا داروخانه / اورژانس تا ... را تند تند می روند و می آیند اما از سرنوشت بیمار هیچ اطلاعی در دست نیست . نگرانی همراهان هم که ـ از دید پرستاران ـ از اساس بی پایه است. اینجا همه کارها بر عهده همراهان بیمار است و اگر بیماری همراه ندارد لابد باید فاتحه خود را بخواند !ا
ا# اینجا اینقدر اوضاع برخی از بیماران وخیم است که علت حضور برادر گرامی بنده سوسول بازی ای بیش نیست ... وقتی کسی که صدتا یا بیشتر قرص خورده که به قولی خودش را راحت کند ... مسمومیت به خاطر ساندویچ و هله هوله خوردن قطعا قرطی بازی به حساب می آید
ا# بالاخره بعد از هماهنگیها و اقدامات صورت گرفته رضایت می دهند که کُد خود را به بخش منتقل کنیم ـ آنجا به محض پذیرش ، بیمار دیگر یک فرد نیست ، یک کُد است "نقل به مضمون از فرمایشات گهر بار دکتر ماستی بخش" ـ کلیه کارهای مربوط به انتقال هم به همراه است از یافتن تخت برای نقل و انتقال تا جابجایی بیمار و خرید لباس و حتی یافتن بخش مورد نظر !ا

ا# خلاصه اینکه بالاخره کار تمام شد و برادر بیهوش ما را در کنار افراد معتاد و عصبی و زندانیان و ... بستری کردند ـ بعدا در مورد حضور این افراد بیشتر توضیح خواهم داد ـ و با نزاکت وصف نا پذیری ما را از بخش انداختند بیرون

پی نوشت : امیدوارم که شما سر در آورده باشید که من چرا سر در نیاوردم که بیمار می بایست تحت هر شرایطی به این بیمارستان فاجعه منتقل می شد ؟؟؟

تهران قبل از باران و بعد از باران

2005-11-08T15:40:00.000+03:30

امروز اصلا حس و حال و هوای نوشتن ندارم فقط به این عکسها اکتفا می کنم، البته کلی عکس دیگه هم بود

ببینید گزارش تصویری ایسنا از باران امروز تهران

کاش یکی هم می آمد و از فاجعه روبروی شرکت ما هم عکس می گرفت که چه جوری آب جوب و آب خیابان با قاطی شده و ماشینها هم که حد فاصل جوب از خیابان را نمی تونستند ببیند با کله می رفتند توی جوب و ... بگذریم

این عکس را هم ببنید، تهران با حال و هوای ابری

ای الهی که من فدای این دل نازک و رقیق تهران بشم که اینقدر بچه ام دل نازکه و کم تحمل همینکه چند دقیقه بارون میاد، هر چی عقده تو دلش داره همه رو می ریزه بیرون و سفره دلش رو برای همه باز می کنه... باران تهران سوای قشنگی اش و حال و هوای زیبایی که به این شهر سر تا پا آلوده میده اما واقعا رفت و آمد در شهر مختل می شه

همه اش یه طرف و این سرریز شدن جوبها و پر شدن چاله های خیابان که در حد دریاچه هستند یه طرف !ا

اما خودمونیم ! هوا به شدت دو نفره است !ما که بدون چتر و سر پناه رفتیم

غم دات کام

2005-11-07T15:51:00.000+03:30

قبل التحریر: الحق که این روزگار چه بازیهایی دارد؟ کی تمامش می کنه ؟ انگاری یادش رفته که صبر ما هم یک اندازه ای دارد؟ حالا به زور چندتا برگ را نگه داشتیم اما اگر یک روز کاملا تهی شویم چی ؟ حالا برگها و داشته ها هیچ ! اگه ریشه ام دیگه دوام نیاورد چی ؟! از شما چه پنهان از این یکی خیلی می ترسم

باد می آمد، هر کجا از خستگی لبریز بود انگار
فصل تلخی بود، نیمه پائیز بود انگار

آسمان بی ترحم، شاخه ای گل در میان دستهای باد پیر انداخت
باد مکثی کرد و آهسته و بی پاسخی حتی، سر به زیر انداخت

باغ اما بی امید از انتظاری گرم
در سکوت از احتضاری سرد
با دهشت و تعجب و حیرت

مانده بود که بگرید یا بخندد
بر شگفتی های بخت خویش !!ا

احتمالا از: احمد شاملو

بعد التحریر: تروخدا شروع به فلسفه بافی نکنید که مشکلات نمک زندگیه و اگر این بادها نوزد پس چه طور استقامت برگها ثابت شود و از این جور حرفها ... خودم هم بهترش را بلدم و هم یاد گرفتم یا در واقع یادم داد ... اگر حرف تازه ای دارید بسم الله ...ا

بدون شرح ولی با لینک

2005-11-05T14:01:00.000+03:30

طبق آمار گرفته شده من با نوش جان کردن 311 فنجان چای و با 65 فنجان قهوه می میرم ! شما چطور ؟

اگر می خواهید بدانید که مصرف چه میزان مواد کافئین دار دخل شما را در می آورد به این سایت سر بزنید . البته خیلی دقیق نیست ! تنها با وارد کردن وزن خود می توانید پرده از این راز و معمای هستی بر دارید !ا

این هم به قول دوستمون برای مواقعی که دمغی و تو فکری !ا

و این یکی هم برای مواقعی که کم حوصله ای !ا

و شاید هم برعکس باشد !ا

اینجا هم می توانید کلی اطلاعات در مورد اینترنت و وبلاگ نویسی و... بیابید !ا

همین ... تا بعد

بودن یا نبودن ماه ، مسئله این است !ا

2005-11-04T01:10:00.000+03:30

به گمانم که بالاخره آمدن عید فطر را باید تبریک بگیم

این همون ماه عزیز است که همیشه بین علما و عام و خاص سر بودن یا نبودنش جنگ ودعواو گیس و گیس کِشی است

از خود ظهور کن

2005-11-02T14:46:00.000+03:30

قبل التحریر: تقدیم به آنکه کنون لحظاتش با تنهائی و یاس گره خورده و در دل ساده اش تمام ابرهای آسمان در غریدنی نابرابر دنیایش را تر کرده و مه شک و دودلی دنیای زیبایش را در خود گرفته. شاید برای تو نوشتن می بایست جای دیگری را بر می گزیدم اما نمی دانم چرا اینجا را برای با تو حرف زدن ترجیح دادم. نامت را نمی آورم ! مطمئنم که با خواندن این کلمات خودت خواهی فهمید که مخاطبم توئی!ا
نازنین روزهای گذشته و هنوز من ....... کنارت هستم یا در واقع هستیم! پس شاد باش که تنها نیستی

*********************

می دانم که همه پنجره ها را به روی خودت بسته ای، نسیم های نوازشگر را به اتاقت راه نمی دهی و با واژه ها قهر کرده ای
می دانم که خسته ای و از ابرها و بادها، از پرده ها و گلدانها، از شیشه ها و تصویرها، از همه چیز و همه کس گله داری
می دانم که هوای رهایی در باغهای آینده به شدت در حیاط ساده پیچیده است و دوست داری که عطرهای زمینی را از خودت دور کنی
می دانم که امروز حوصله مرا هم نداری و کلاغهای روزمرگی کلافه ات کرده اند، اما حتم دارم که این سطرهای آرام را می خوانی و می شنوی و چشمه های مواج احساست را در آینه شکسته حرفهای من تماشا می کنی
می دانم که از این سکون و سکوت گریزانی ! پس برخیز و برو ! راه برو ! آنقدر برو تا برسی ! آنقدر برو تا سایه ات هم از اینهمه رفتن خسته شود ! آنقدر برو تا دیگر نتوانی بروی ! برو و برو و فقط برو که زندگی در همین رفتن جریان پیدا می کند
می دانم که نگرانی در وجودت رخنه کرده و نگران شیشه های شکسته روزهای گذشته ای ! اما شکسته ها را ترمیمی نیست پس باید به هوش باشی که روزهای اکنونت را نشکنی و آنها را از دست ندهی
می دانی ! بزرگتر که شدی ـ از این هم بزرگتر ـ آنوقت دلتنگ این روزها می شوی که می توانستی بیشتر در آنها باشی و نبودی و آنها بدون حضور تو بزرگ شدند و از تو خواهند پرسید که چرا در روزهای بودن گل و پروانه تو حرمان را نصیب خود ساختی؟!ا

می دانم که خسته ای !ا
اما دوست دارم که اجازه بدهی کلمه هایم دمی روبرویت بنشینند و نگاهت کنند!ا

زیبای من بدان که در این آسمان پهناور تو تنها پرنده ای نیستی

که به تنهائی بال می زنی ! اینجا همه پرندگان برای رفتن و رسیدن

تنهایی بال می زنند و تنها هم می رسند

بعد التحریر: از خود ظهور کن با لحظه لحظه ها
باران، دریایی است از سبدی به وسعت آسمان
تکه تکه شو اما باش
فردایت را پیوند ده با جاودانگی
آخرین دریچه را اولین بدان

پیشرفت و بازارِ داغِ گروگانگیری !ا

2005-10-30T10:33:00.000+03:30

شکر خدا، تو این چهارساله کلی از لحاظ مادی پیشرفت داشتیم !ا

به این ترتیب که تا قبل از عید 84، هشتمون گرو نهمون بود !ا

ولی از آن به بعد و با مدد و یاری خداوند متعال و مذاکرات دوستانه صورت گرفته فیمابین و همکاریهای صمیمانه و بی شائبه ایشان، نهمون گرو دَهمون است !ا

به هر حال پیشرفت، پیشرفته دیگه ! مخصوصا که سیر صعودی را هم رعایت کنه !ا

بعد التحریر: هر چند که غرور و عزت نفس را خیلی جاها گرو گذاشیتم، اما بسی جای شکر دارد که اخلاق را جایی گرو نگذاشتیم !ا

ای بابا، بی خیال! خوب می شه !ا

از دست دادن اهمیت شخصی

2005-10-29T14:28:00.000+03:30

به دلیل احساس اهمیت شخصی این تصور به ما دست می دهد که چیزی خاص هستیم. حس می کنیم با ارزشتر و مهمتر از دیگر اشخاص یا موجودات زنده ایم. چنین گرایشی هر گونه شالوده واقعی را از بین می برد. بعلاوه برای ما زیان بخش و محدود کننده است ،زیرا این اهمیت شخصی است که مجبورمان می کند همواره در برابر محیطمان به وضع خود سر و صورتی بدهیم
وقتی که خود را مهم حس می کنیم، ناگزیریم خویش را از انسانهای اطرافمان متمایز سازیم. از طرفی مجبوریم دائما خود و اعمالمان را شرح دهیم. موقعیتها و اتفاقاتی را که ما دوست نداریم، نباید بپذیریم یا به حال خود وا گذاریم. تا هنگامی که قربانی اهمیت شخصی خود هستیم، باید اعتراض کنیم و در برابر آن مقاومت ورزیم. همه اینها مانع از این می شود که " گذشته شخصی" را از بین ببریم و رها از شر قید و بندها و شرایط زندگی روزمره باشیم

ا"خود را مهم شمردن یکی از چیزهایی است که باید ر هایش کرد، درست مثل گذشته شخصی"ا

هنگامی که مهم بودن خویش را از دست بدهیم، به احساس آرامش و آسایش عظیمی می رسیم

ا"همواره حس می کنی که موظفی اعمالت را توجیه کنی، گویی تنها فرد روی زمین هستی که به او بی عدالتی شده است. این احساسِ قدیمیِ اهمیتِ شخصی است ... خودت را خیلی جدی می گیری، در نظر خودت به طور وحشتناک مهمی و این باید عوض شود. آنقدر مهمی که فکر می کنی حق داری نسبت به همه احساس ملالت کنی. آنقدر مهمی که به خودت اجازه می دهی وقتی اوضاع بر خلاف میل تو است بگذاری و بروی. شاید گمان می کنی که این نشانه ای از شخصیت قوی است ؟ نه مسخره است. تو ضعیفی ! خودپرستی ! به خاط اهمیت فوق العاده که همواره برای خود قایل بوده ای، هیچ کاری را به انجام نرسانده ای."ا

اهمیت شخصی آن چیزی است که ما را به "گذشته شخصی" پیوند می دهد. ما را وابسته به اشیایی می سازد که بایستی خود را از قید آنها رها و جدا سازیم. بعلاوه احساس مهم بودن، ما را در ارتباطات راستین زندگی کور می سازد

ا"تا هنگامی که فکر می کنی مهمترین چیز عالم هستی، قادر به شناخت دنیای اطرافت نیستی. مثل اسبی با چشم بند خواهی بود و خودت را، از هر چیز دیگر، جدا خواهی دید"ا

ا>> بخشهایی از آموزشهای " دون خوان " به کارلوس کاستاندا<<ا

کنترل نه سرکوب

2005-10-23T14:28:00.000+03:30

وقتی کسی ما را می آزارد می توانیم وانمود کنیم که ناراحت نشده ایم، اما با این کار جز سرکوب ناراحتی خود کار دیگری نکرده ایم
یک خویشتن دار حقیقی نمی ترسد که عواطف خود را نشان دهد و آنچه را که می خواهد می گوید، اما در زمان مناسبش؛ نه زودتر و نه دیرتر
واکنش به موقع عاطفی باعث می شود که ما در دام دروغ گویی، کینه جویی، نفرت و خشم اسیر نشویم هر چند که گاهی مهار عواطف خویش را از دست می دهیم و عموما در این هنگام چیزهایی می گوییم که نباید بگوییم و کارهایی را می کنیم که نباید بکنیم
کنترل کردن عواطف و احساسات با سرکوب نمودن آنها بسیار متفاوت است ؛ در اختیار داشتن عواطف و احساسات نیازمند داشتن توانائی کنترل و آموزش و تجربه و نشانه قوت در وجود ما می باشد اما سرکوب عواطف نشانگر عدم تسلط بر خویشتن است و حاکی از ترس و وجود ضعف در شخصیت ماست
وقتی کسی ما را می آزارد قانون شفا گاهی حکم می کند که او را ببخشیم ، نه اینکه او همیشه مستحق این بخشش است؛ بلکه چون در هر رابطه ای ما نیز سهمی داریم و در واقع به خاطر خودمان هم که شده طرف مقابل را به اصطلاح می بخشیم و یا لااقل با یک واکنش مناسب وضع خود را مشخص می کنیم
یک ذهن سالم هرگز عواطف خود را سرکوب نمی کند و چه بسا در راستای دست یافتن به آرامش درون و سکوت ذهن ، ما را به خلق عکس العملها و رفتارهای مناسب و به جا وادارد

یک فرصت کوتاه برای دلتنگی

2005-10-22T10:45:00.000+03:30

واقعاً جالب است ! تا کنون به این موضوع فکر کردید که چرا اینجوری است ؟
کافی است در جواب کسی که حالتان را می پرسد ، بگوئی که خسته ای ! یا دلت گرفته ! یا مثلا بی حوصله ای ! و کلا از این قبیل جوابها اگر بدهی ، بعد ازآن باید خودت را برای یک جلسه نصیحت و مناقشه مفصل آماده کنی !ا
طرفت هم هر کسی که باشد فرقی نمی کند ، دوست نزدیک یا دور، همسر، خواهر یا برادر، همکار و ... در هر صورت تمام سعی خود را می فرماید تا به زعم خودش تو را از این حال و هوا بیرون بیاورد !ا
و چه پند و اندرزهایی که در این راستا نخواهی شنید

شروع می کنند به برشمردن بدبختیهایی که دیگران دارند و مثلا تو نداری !ا
اینکه دنیا محل گذار است و ما برای ماندن نیامدیم و کلا بی خیال دنیا باش !ا
سلامتی هم حتما جزء موضوعات مطروحه خواهد بود که قدر سلامتی ات را بدان و به بیچارگانی بیندیش که حاضرند کل دارائیهایشان را بدهند اما در عوض سالم باشند و از بیماری رهایی یابند !ا
باید بروی خدا راشکر کنی که همسر خوبی داری و اینکه تو چرا قدر این مسئله را نمی دانی و مگر این کم نعمتی است ؟!ا
اگه از محل سکونتت نا راضی باشی به تو می گویند که به بی خانمانها بیندیش که در سرما و گرما خانه ای ندارند و لا اقل تو سر پناهی داری حالا حتی اگر که سقف آن سر پناه تو لانه موش باشد یا چکه کند ! مهم این است که سرپناه داری !ا
اگر ار محل کارت شاکی باشی ! می شنوی که به فکر کسانی باش که کار ندارند و بیکارند و ناشکری سزا نیست !ا
اگر از بی وفایی دوستت می نالی و اینکه در حقت نامردی کرده می گویند که اشکال ندارد: هزارتا دوست بهتر از یک دشمن است !ا

اگر هم که تو فکر باشی احتمالا عاشقی و بسوزد پدر عاشقی !ا
اگر از گذشته شاکی باشی ! می گویند بی خیال بابا ! گذشته را رها کن و کلا گذشته ها گذشته و کاری از دستت بر نم آید!ا
اگرهم نگران حال باشی ! می شنوی که اتفاقاً در مقایسه با گذشته خیلی اوضاعت بهتر شده و امیدوار باش !ا
اگرکه نگران آینده باشی که مثلا چه خواهد شد ؟! خواهند گفت که نگرانیت معنی ندارد و توکل کن و بیخودی هم ذهنت را مشغول نکن !ا

...
خلاصه اینکه تو از هر موردی که بنالی آنها از دری وارد می شوند و سعی در بی اهمیت جلوه دادن آن می کنند !!ا

یعنی آیا واقعا در این دنیا هیچ چیزی برای نگران بودن وجود ندارد ؟
آیا در همه موارد ما فقط منفعلیم و هیچ نقشی نداریم ؟
آیا هیچ حقی نداریم که از موضوعی ناراحت و غمگین باشیم ؟
آیا حقیقتاً اوضاع فعلی ما نسبت به گذشته بهتر شده و آینده هم از حال بهتر خواهد بود ؟

البته این خیلی خوب است که آدمی نسبت به همه چیز دید مثبت داشته باشه و خوب ببیند ، اما آیا همیشه و در همه مواقع این دید به کار می آید و آیا این چاره همه دردهاست ؟

به نظر من کسی که دلتنگ نشود هیچوقت هم نمی تواند خوب معنی شادی را درک کند ، کسی که فرصت گریه کردن را از خودش بگیرد هیچگاه هم فرصت خندیدن را پیدا نخواهد کرد

به یکدیگر گاهی اجازه بدهیم که نگرانیها و دلتنگیهایمان را بیرون بریزیم و دست از سرکوب احساسات و عواطف خود و دیگران برداریم

همه ما آدمها یک جاهایی نیاز به تخلیه روانی و عاطفی داریم ، انگار که همه ظرفها پر شده و دارند سرریز می کنند ؛ به کاسه چشم و دلمان اجازه سرریز شدن بدهیم

بیاموزیم که براحتی غمهایمان را جاری کنیم و نترسیم از قضاوت دیگران

اکثر ما شادیهایمان را با دیگران شریک می شویم اما غمهایمان را چون رازی سر به مُهر در قعر ذهن و قلب و روان خود چال می کنیم

این نگفتنها و کتمان کردنهای بی دلیل روزی کار دست همه می دهد

سالگرد آغاز

2005-10-19T14:13:00.000+03:30

امروز چهارمین سالگرد آغاز زندگی مشترک من و جواد است

خسته تر از آنی هستم که بتوانم در این مورد بیشتر بنویسم

نگاهمان را به صمیم سوگند سپردیم

آنگاه که هر یک از من و تو در مسیر سایه خورشید

ظهور ما را به انتظار نشسته بود

جرأت دیوانگی

2005-10-18T10:19:00.000+03:30

انگار مدتی است که احساس می کنم
خاکستری تر از دو سه سال گذشته ام
احساس می کنم که کمی دیر است
دیگر نمی توانم
هر وقت خواستم
در بیست سالگی متولد شوم
انگار فرصت برای حادثه
از دست رفته است
از ما گذشته است است که کاری کنیم
کاری که دیگران نتوانند

فرصت برای حرف زیاد است
... اما اگر گریسته باشی
... آه

مردن چقدر حوصله می خواهد
بی آنکه در سراسر عمرت
یک روز، یک نفس
بی حس مرگ زیسته باشی !ا

انگار این سالها که می گذرد
چندان که لازم است
دیوانه نیستم
احساس می کنم که پس از مرگ
عاقبت
یک روز
دیوانه می شوم !ا

شاید برای حادثه باید
گاهی کمی عجیب تر از این باشم
با این همه تفاوت
احساس می کنم که کمی بی تفاوتی
بد نیست
حس می کنم که انگار
نامم کمی کج است
و نام خانوادگی ام، نیز
از این هوای سربی
خسته است
امضای تازه من
دیگر
امضای روزهای دبستان نیست
ای کاش
آن نام را دوباره
پیدا کنم
ای کاش
آن کوچه را دوباره ببینم
آنجا که ناگهان
یک روز نام کوچکم از دستم
افتاد
و لابه لای خاطره ها گم شد
آنجا که
یک کودک غریبه
با چشمهای کودکی من نشسته است
از دور
لبخند او چقدر شبیه من است !ا
آه، ای شباهت دور !ا
ای چشمهای مغرور !ا
این روزها که جرأت دیوانگی کم است
بگذار باز هم به تو بر گردم !ا
بگذار دست کم
گاهی تو را به خواب ببینم !ا
بگذار در خیال تو باشم !ا
... بگذار
بگذریم !ا
این روزها
خیلی دلم برای گریه تنگ است !ا

قیصر امین پور

رمضان رخصتی برای پرواز

2005-10-15T11:20:00.000+03:30

وقتی هوای دلها مه آلود می شود و هیچ کلمه ای از خیابان نگاه عبور نمی کند، وقتی سنگها به گیاهان فخر می فروشند، فرشتگان آسمان را به طرف زمین هُل می دهند

وقتی دستها و چشمها، زبانها و دهانها بی آنکه ذکری بگویند و یادی از آفریننده خوبیها بکنند و در جاده های روزمرگی فرسوده می شوند، فرشتگان بر کوهپایه های رمضان می ایستند و راه بهشت را بر همگان نشان می دهند

وقتی حصار غفلت تا ارتفاعی دور قد می کشد و مردابهای عفن گناه، همه روح را در خود فرو می برد و به سوی اعماقی ناپیدا می کشد، فرشتگان در سپیدای افقهای عفو و بخشایش ظهور می کنند

وقتی انسان در روزهای خالی از پرستو و نسترن و دریا، در حاشیه رنگ و فریب و ریا، در وصف پرنده و گل و مهربانی، شعرهای تکراری ردیف می کند، فرشتگان آوازهای خوش ازل را قطره قطره بر زمین سرد فرو می بارند

وقتی انسان روح خود را در حصاری به نام تن و تن را در جوشنی صد لایه از غفلت و نادانی، اسیر ومحبوس می کند و اسارت را بر پرواز ترجیح می دهد؛ خداوند رمضان را برای آنکه فرصتی برای پرواز بیابیم می فرستد

وقتی انسان پلکهای خفته خود را به دامنه های عشق خیز بیداری نمی برد، خداوند در ماه رمضان سفره هایی به پهنای مهربانی خود می گسترد و او را مهمان خاص خویش می کند تا بیداری را بیازماید

مهمانی سبز خدا هنوز جریان دارد. هنوز فرصت برای رفتن به دشتهای با طراوت اخلاص هست. هنوز می توان زیر باران رحمت خدا ایستاد و تن و روح را از گرد و غبار جهل و تغابن شست

بیا پیش از آنکه در الفاظ این ماه غرق شویم به معنی بیندیشیم
بیا پیش از ثواب این ماه به آثار تربیتی و سازنده آن توجه کنیم
بیا همه با هم، بال در بال هم به پرواز در آئیم و مبادا کسی از ما از این رخصت پرواز تعلل کند
بیا تا فرصت برای پرواز هست ... خالصانه روحمان را پرواز دهیم

... مسلمانان

2005-10-12T10:47:00.000+03:30

شعری که ذکر آن می رود، چندین سال پیش آنرا جایی خوانده ام که متاسفانه اکنون نام سراینده آن را به یاد ندارم

مسلمانان چه حال است این، زکار خویش حیرانم
نه راه شرح می پویم، نه کافر، نه مسلمانم

گهی در عشق شیدایم، گهی مجنون رسوایم
گهی درویش بیجایم، گهی سلطان دورانم

ز زهدِ خشکِ سرپوشی، به کلی گشته ام فارغ
بحمد الله و المنه، زخیل باده نوشانم

شراب عشق تا خوردم، شدم کافر به بتخانه
ندانم مذهب و ملت، نباشد هیچ سامانم

چو عشق از پرده سر بر زد، به جان ما اَلَم آزرد
همو سلطان بشد در تن، همو شد دین و ایمانم

اگر کافر شدم در عشق و گر عابد به راه دین
ز روز اولم بنمود، نه من اینم، نه من آنم

الاخلاق نصف الدین

2005-10-11T12:49:00.000+03:30

اخلاق
همان عنصر نایاب در وجود خیلی از ما آدمها
اخلاق
همان حلقه گمشده در اکثرروابط ما آدمها
اخلاق
همان که آن پیغامبری ـ که با هزار جور راه کج و معوج دوست داریم که خود را به او بچسبانیم ـ فرموده : "بعثت لاتمم مکارم الاخلاق". همین
در حالیکه می خوانیم و می دانیم همه اینها را ، باز هم عمل نمی کنیم
می دانیم و خوب هم می دانیم که : اخلاق نصف دین است . اما انگار که معنی آنرا خوب درک نکردیم؛ یا چون انجام دادن آن با ادعا داشتن در مورد آن خیلی فرق می کند بی خیالش می شویم و گمان می بریم که حالا که این حرفها و احادیث را از بر هستیم و مثل نقل و نبات ـ وبلکه ارزانتر و راحتتر از آن ـ آنها را در هر جایی که به نفعمان بود به کار می بریم ؛ پس داریم انجام هم می دهیم. یعنی فی الواقع امر برایمان مشتبه می شود ، منظورم این است که وقتی داریم برای کسی ادعا می کنیم که چنینیم و چنان و اینکه چقدر انسان فاضل و فرهیخته ای هستیم و ... خودمان هم باورمان می شود که قطعا اینگونه هستیم
این یک فاجعه است که به دروغی که ساخته و پرداخته ذهن خودمان است دل ببندیم و ریا را در خود درونی کنیم و باور کنید که دل خوش کردن به این سرپوش وحشتناک است
نباید گمان برد که برای داشتن اخلاقی نیکو و پسندیده مثلا باید از صبح تا شب به روی همه تصنعی خندید ! یا از سحر تا غروب به این و آن دار وندار خود را بذل و بخشش کرد ! یا از شام تا بام ذکر گفت و نماز خواند ! یا سالی 14 ماه ـ لابد به نیت چهارده معصوم ـ به مکه و مدینه و ... زیارت رفت و دعا کرد تا محبوبتر شویم ! یا چه میدانم مثلا چه کا خاص و شاقی را باید انجام بدهیم! ...ا
خنده ای که در پس آن رأفت و مهربانی حقیقی در کار نباشد چه سودی دارد؟
از بر بودن اذکار گوناگون بی آنکه خشوع واقعی در درون باشد واقعا به چه دردی می خورد؟

نماز خواندن بی آنکه ما را از انجام کارهاب باز بدارد ، چه نفعی دارد؟

روزه گرفتن بی آنکه واقعا اخلاص را در خود بپرورانیم ، چه پیامی دارد ؟

به بیان ساده اینکه
اخلاق همان سادگی و عدم تکلف و ریا و رعایت یک ریزه کاریهای خاص است که متاسفانه آنقدر ریز است که به نظر خیلی از ما نمی آید . ریزه کاریهای رفتاری و دقتهایی که اثری بس شگرف دارند

به یاد ندارم که این گفته از کیست که : بسیاری از مسلمانان از روزه خود بهره ای غیر از تحمل گرسنگی و تشنگی نمی برند و از نماز خود جز خم و راست شدن نصیبی ندارند

امید است که چنین نباشیم و نباشد کسی

YOU and your BOSS!

2005-10-10T10:49:00.000+03:30

When you don’t do your job, you are lazy.

When your boss doesn’t do it, he is busy.

When you make a mistake, you are an idiot.

When your boss makes a mistake, he is only human.

When you do something without being told, you are abusing your authority.

When your boss doses the same thing, it is creativity.

WHEN YOUR BOSS MAKES A MISTAKE,

IT’S YOUR MISTAKE.

پروژه اطلاع از بیماری 48 ساعت قبل !ا

2005-10-09T15:54:00.000+03:30

بی مقدمه بریم سر اصل ماجرا
اصلا نمی خوام که از ماه رمضان و اون معنویت ساختگی که سالی یکبار یقه امان را سفت می چسبد بگم . از ریا دست بردارید. با مکه و مدینه و کربلا و نجف رفتن هم به آدمیتمان اضافه نمی شه ! به خدا هر جا بریم بدتر از قبل می شیم و فقط القاب و عناوین مختلفی رو به یدک می کشیم. بگذریم موضوع بحثم این نیست

دوستان باور بفرمائید که این مسئله مرخصی گرفتن از سر کار هم در نوع خودش سوژه منحصر به فردیه !ا
مدیران عزیزتر از جان می فرمایند که چهل و هشت ساعت قبل باید خبر بدهید، ای به روی چشم منت پذیر ما. اما تروخدا کلاهتون : وجدان ، منطق ، عقل و ما بقی دارائیهایتان را قاضی کنید؛ ببنید که یک آدم معمولی که از چرخش بد روزگار کارمند شما هم هست تحت چه شرایطی ممکن می باشد که از چهل و هشت ساعت قبل بداند که مریض خواهد شد ؟ نه واقعا چه طوری ؟ به خدا ما قشر کارمند شدیدا از این طرح استقبال می کنیم چرا که اگر بدانیم قرار است مریض بشویم یک کاری می کنیم که نشویم یا چه میدونم لااقل به اطلاع شما عزیزان می رساندیم تا دیگر علاوه بر درد ناشی و بیحالی ، کل روز چهره ملیح شما را در نظر نمی داشتیم و شب تا صبح از ترس رویارویی با روی مبارک شما از دل پیچه نخوابیم! واقعا راهی هست که هم دردسر ما کم شود و هم ملامتهای شما ؟
کاملا حق با این عزیزان می باشد : واقعا من نمی فهمم که یک کارمند چه حقی دارد که وقت و بی وقت مریض شود ؟
حالا خودش به جهنم، زنش چرا مریض می شود ؟ نه واقعا چرا ؟
حالا زنش هم مریض شد به درک ، تو این شهر خراب شده چرا کس دیگری اون رو دکتر نمی بره ؟ نه واقعا چرا ؟
اصلا چه معنی داره که کس و کار کارمند مریض بشه ؟ نه معنی داره ؟
... دوستان بگذریم . نمیدانم که تا چه حد این چیزهایی رو که گفتم چشیدید. خیلی وقت بود که می خواستم اینها رو بنویسم اما مدام بی خیال می شدم
اصلا بذارید بگم ... هر کسی هم که بخونه ... چقدر مراعات کنیم ؟ مگه اونها هم مراعات می کنن ؟

دیروز وقت سحر سر درد عجیبی داشتم . تا حالا اینجور سردرد سابقه نداشته. نمی تونستم جابجا بشم و فقط از درد داد می زدم ... خلاصه چندین ساعت بیحرکت بودم تااینکه لحظه موعود رسید و جواد با موبایل مدیرم تماس گرفت واطلاع داد خدا راشکر چیزی نگفت ... اما عمق فاجعه اینجا بود که با این حال و روزی که داشتم جواد تصمیم گرفت که شرکت نره تا منو به دکتر ببره ... هر چند مثل همیشه مخالف بودم اما واقعا نمی شد که تنها باشم ... خلاصه به هر ترتیبی بود گذشت ... اما امروز که ازش پرسیدم که در مورد دیروز چی گفتند ؟ گفت بازی در آوردند! ... ما از این بازیها بسیار دیدیم و شنیدیم ... اما واقعا دیگه خسته شدم ... آدم وقتی مریضه باید نگران خودش باشه یا اخم و تخم حضرات ؟!ا
این دفعه با خدا ساخت و باخت می کنم که خود کارمندان کمتر مریض شوند دیگر چه برسد به زنشان ؟ به درک که حالش بده ! به درک که وقتی لج می کنه تنها بره آزمایش بده ـ که از درگیریهای بعدی جلوگیری کنه ـ تو خیابون حالش بد می شه و می افته ؟ به درک ...ا
ای بابا بگذریم ... باز هم سر درد ... بی خیال ... راستی موقع افطار اگر آن معنویت آمد به سراغتان دعا کنید که خدا به همه صبر بدهد مخصوصا به این مدیران کفوء! تا بتوانند ما را تحمل کنند ... اگر از معنویت چیزی مانده بود برای همه آرزوی سلامتی کنید

جهان کودک

2005-10-08T23:00:00.000+03:30

امروز شانزدهم مهر ماه مقارن با هشتم اکتبر می باشد و بنا بر آن چیزی که در تقویمها نوشته شده مصادف با روز جهانی کودک است
نمیدانم که با شنیدن این کلمات چه چیزهایی به ذهن شما متبادر می شود ؟
شاید یکی یاد روزهای کودکی خودش بیفته ، کادو گرفتن از دست پدر و مادر به این مناسبت ، کارتونهای تکراری که تلویزیون در این روز پخش میکرده ، کودکان بی سرپرست ، کودکان خیابانی و کار و هزاران فکر دیگر !ا
از این مسائل شدیدا عاطفی و احساسی که بگذریم قصد دارم که تاریخچه ای را برایتان ذکر کنم؛ لطفا امر برایتان مشتبه نشه ! من از تاریخچه روز جهانی کودک کاملا بی اطلاعم. تا اینجا رو که خوندید بقیه اش رو هم بخونید شاید برایتان جالب باشه !ا
در همین تهران خودمان ـ انگاریکه ارث بابامه ـ چهارراهی با همین نام هست :یعنی چهارراه جهان کودک. آیا میدانید

که وجه تسمیه این چهارراه چه چیز خارق العاده ای می تواند باشد ؟

در ضلع شمال شرقی میدان ونک نرسیده به چهارراه جهان کودک، مدرسه ای وجود دارد به نام " مدرسه راهنمائی دخترانه شهید رجائی " . آن سالها که ما اونجا درس می خوندیم ـ جالبه تازه یادم اومد که ما اونجا برای درس خوندن رفته بودیم ـ می گفتند که در روزگاران نه چندان دور اینجا مهد کودکی بزرگ به نام جهان کودک بوده ! و بخاطر همین هم هست که اون چهارراه و منطقه رو هنوز به همون نام می شناسن ! البته اونموقع در نظرمون اون مدرسه برای بچه ها خیلی بزرگ می اومد و تصور اینکه اون همه بچه از این همه پله بالا و پائین برن جالب بود ؛هرچند که حیاط و کلاسهای اون مدرسه کفاف شیطنتهای هزارو سیصد تا هزار و چهارصد تا دختر نوجوان را نمیداد اما برای بچه های کوچولو واقعا بزرگ به نظر می رسید
من واقعا نمیدانم که صحت و سقم این مسئله تا چه حد هست ـ و العهده علی الراوی ـ و حتی اگر هم حقیقت داره چند سال از این ماجرا می گذره ؟

ازماجرای مدرسه که بگذریم می رسیم به چهارراه جهان کودک . چهارراهی که تا همین پارسال فقط یاد آور خاطرات خوب و پیاده رویهای طولانی با دوستان بود برای به رسیدن به خانه تا اینکه پارسال و به لطف و عنایت یکی از دوستان عزیز! دیگه اصلا دوست ندارم که از اون چهارراه رد بشم و اصلا دوست دارم که طی یک عملیات انتحاری اون دوتا بانک خصوصی تاسیس شده در دو گوشه و کنار این چهارراه را به فنا برسونم ! این هم از قسمت نوستالژیک ماجرا
بگذریم ... خودم خوب میدونم که خیلی پررو تشریف دارم. یعنی با علم به اینکه آن دوست بسیار بسیار عزیز این مطلب را می خواند اما باز هم نوشتم چرا که باورم شده که نام چهارراه جهان کودک برایم با همین خاطرات تلخ و شیرین عجین شده و معنا می یابد!ا

متاسفانه از چهارراه جهان کودک عکس داشتم اما نخواستم بذارم تا همینقدر یاد آوری اون ماجرا بسه
تا افشاگری بعدی شاد باشید

منتظرت نبودیم

2005-10-05T10:04:00.000+03:30

دروغ نمی توانم بگویم. منتظرت نبودیم. به خودم چرا، اما به تو نمی توانم دروغ بگویم ؛ منتظرت نبودیم !ا

هیچکداممان ! همه سرگرم کم و زیادهایمان بودیم . آنقدر که آخرین نرخ بورس معاملات و مارک جدیدترین محصول وارداتی برایمان مهم بود آمدن و نیامدن تو مهم نبود !ا

اما تو آمدی ! بی رنگ و بی تکلف . در حالیکه هنوز چشمهایمان به دنبال مرغوبترین تصویر رنگی فلان هنر پیشه های پرده نقره ای و جعبه جادویی دو دو می زد ، نفهمیدیم که تو چقدر براق و شفاف و یکدستی! ا

اما تو آمدی ! آرام و بیصدا. در حالیکه گوشهای ما هنوز در تب و تاب زیر و بم بودن صدای خوانندگان بازاری و تشخیص آهنگهای پاپ از غیر پاپ بود . نفهمیدیم که تو چقدر نرم و رقیق و گوشنوازی !ا

اما تو آمدی ! مثل همیشه با دستهای پر ؛ در حالیکه دستهای ما در پی اسکناسی بیشتر، حلال و حرام خدا را خلط کرد و نقهمیدیم که انبان تو پرتر از آن است که گمان می بریم و تو بخشنده تر از آنیکه می ترسیم سهمی به ما نرسد و نصیبمان از این همه "هیچ" باشد !ا

اما تو آمدی ! با رأفت و نگاهی به دیگران ؛ در حالیکه دل و دست ما پر بود از تبلیغ انواع خوراکیها و دیوارهای شهر برق می زد از تصویر خوردنیهای رنگارنگ و غذاهای جور وا جور ! ونفهمیدیم که تو آمده ای تا مثل همه مثل هم باشند و همچون یکدیگر بخورند و بیاشامند !ا

اما تو آمدی ! با حریری برای زدودن؛ در حالیکه ما غرق بودیم و آلوده ؛ نفهمیدیم که تو به خاطر همین غرق شدنهاست که خسته خسته از راه میرسی !ا

تو آمدی تا بگویی:؛ مگر نرفتید همه راهها ونیازمودید همه روشها را و مگر تکیه نکردید برغیر و مگر نتیجه نگرفتید الا شکست را ؟!ا
پس دریابید که فراموش کنندگان خدا ، هر آینه فراموش خواهند شد و به دردا و بللایا مبتلا خواهند گشت !ا
تو آمدی تا به نسیمی از رحمت حق فریاد کنی ؛ بازگردید که این آستانه بر شما گشوده است

خستگی

2005-10-02T15:53:00.000+03:30

خیلی خسته ام. نه اصلا قصد گله و شکایت و آه و ناله کردن ندارم. اما خیلی خسته ام. نمیدانم چرا ؟

شاید به خاطر بدو بدو کردنهای روزانه باشه ؟ یا شاید هم بخاطر صبح باشه ؟ وقتی که یکساعت و پنجاه دقیقه توی این ترافیک لعنتی گیر کردم و با یکساعت تاخیر رسیدم سر کار و مجبور شدم چهره ملیح مدیرمون رو تحمل کنم و کلی قسم و آیه بخورم که از خونمون تا میدون ولیعصر چه خبر بود ؟ گیریم که مثل بقیه مدیرها حرفمو باور نکرد ... به جهنم ... شاید سر دردم برای همین باشه ؟ نمیدونم از اینکه کل راه چهره اون عتیغه رو مجسم میکردم که حالا میخواد چی بگه سرم درد گرفت یا از استرس و اضطراب که قلبم داره تند تند میزنه ؟ گیریم که هر دوتاش به یه جا ختم میشه ! اما دیگه کل کل کردن با اون برام عادی شده ! کسیکه دیروز ازم پرسید چقدر طول می کشه تا برسی خونه ؟ گفتم : اونروز ساعت یه ربع به پنج راه افتادم و ساعت ده دقیقه به هفت رسیدم خونه ! گفت خب تو که بعد از ظهر ها نیم ساعته میرسی خونه پس چرا صبحها بیشتر طول میکشه !!!!!!!!!!!! نیم ساعت رو از کجاش در اورد من نمیدونم ؟! ... بگذریم
دیروز به تمام معنای کلمه جون کندم تا خودم رو رسوندم کلاس زبان. درسهامون هم سنگین شده و نمی شه بی خیالش شد . اونقدر خسته بودم که حوصله شرکت کردن در هیچ بحثی رو نداشتم و فقط یه حضور فیزیکی داشتم. کلی تابلو شده بودم
بگذریم ...

شاید هم از شما چه پنهان از همین گذشتنهای وقت و بی وقت خسته شدم

بی خیال ... اصلا من چرا اینها رو نوشتم و خدای نا کرده خاطر نارنجی مبارکتون رو مکدر کردم